باشگاه مشت زنی

اسباب کشی

8club — Tue, 28 Jul 2009 12:44:18 GMT

بنا به دلیل سانسور بلاگفا و حال به هم خوردگی از اینهمه بی مایگی، باشگاه مشت زنی به آدرس زیر تغییر مکان داد:

http://8club-shahab.blogspot.com/

در پناه حق

نامه ای به ریاست جمهور

8club — Sun, 14 Jun 2009 08:12:18 GMT

سلام

منت خدای را عزّ وجل که طاعتش موجب باران امدادهای غیبی میشود وبه شکر اندرش مزید نعمت قدرت. خسته نباشید و درود بر ما که در تمام دنیا اهمیت ایران برایمان، پایمان را به پای صندوقهای رأی کشاند. تمام ایرانیان از هر دین و نژاد.زنده باشید و دست پنجول همه را میبوسم و امیدوارم این انتخاب برای ملت و کشور ایران منشاء خیر و برکت و بزرگواری باشد. به امید حق.

من هم مثل شما و اکثر هموطنانم در این به نوعی بزرگترین نمایش قدرت مردمی بر کره خاک شرکت کردم و کاندیدای من هم جناب آقای محسن رضایی بودند.بنا به دلایل خودم.در آرزوی ریاست جمهور ایران آزاد،سرافراز و قدرتمند.اما این مهم نیست. اینست که من بی مقدمه عاجزانه استدعا دارم از منتخب مهرپرور ملت، در روزی که باید جشن ملی برگذار شود دستور فرمایند دیگر جوانان ایران را کتک نزنند.خواهش میکنم.تمنا میکنم. شما که رأی لازم را برای سریر ریاست جمهور به دست آوردید. استدعا میکنم نیروهای پلیس خود و میلیشیا را از خیابانها باز گردانید.من که سی سال است با خوب نظام جمهوری اسلامی کنار آمده ام، یک بار هم شما با بد من کنار بیایید. باور کنید قلبم از دیدن خیابانهای امروز شهرم،تهران عزیزم، پاره پاره شد. دیدن پیشانی خونین همشهریانم اشک در چشمانم آورد و در این جشن مردمسالاری از اعماق وجود غمگینم.پروردگارا،مرا ازغم کتک خوردن برادران و خواهرانم نجات بده.ای ایران،ای سرزمین من، ای قربان خاکت،قربان تمام خونهایی که بر دامان تو ریخته شد، چه مظلومی تو،و جوانان تو.درست که در محاسبات اشتباه کردم و جریان را عوضی گرفتم، قبول که اکنون مشغول خوردن چوب قهر چهارسال پیش خود هستم، چشمم کور و دندم نرم تا من باشم قهر نکنم. ولی کاش کتک خوردن مردمی که همین دیروز در صحنه بودند را نمیدیدم.ایکاش رهبری انقدر سریع تبریک نمیگفت. کاش خود شما جناب رئیس جمهور، دستور به بازشماری آرا میدادید که دلهای همه محکم شود وهمه با لبهای خندان جشن بگیریم.نه عده ای عربده جو هل من مبارز بطلبند و با چوب و قمه به میان مردم بدوند و خیل کثیری که شما رئیس جمهور آنان نیز هستید ولی همفکر شما نیستند در کنج خانه خود زانوی غم به بغل بگیرند. کاش سی سال پس از انقلاب به من اطمینان میکردید و حقوق شهروندی مرا رعایت. کاش خط موبایل شخصی مرا قطع نمی کردید. اجازه ارتباط میدادید. چراغهای شهرم را خاموش نمیکردید.مردمم را نمیزدید.نمی گرفتید.نمی بستید.خواهش میکنم نگذارید این ذهنیت در من شکل بگیرد که من سی سال پینوکیو بودم و شما دور از روی گلتان روباه مکاری جدید. کاش میمردم و این جو پلیسی را نمیدیدم. من هم مثل شما در انقلاب ایران شرکت داشتم. شعار استقلال و آزادی و جمهوری اسلامی سر دادم. با دستهای کوچکم ککتل مولوتوف درست کردم. این مردم همانی هستند که برای این سرزمین و تکیه گاهی که برآن نشسته اید جنگیده اند.خون داده اند برای آرمانهایمان.روی این هموطن را زمین نیندازید و دستور به قطع ضرب و شتم مردم دهید.استدعا دارم.و منباب امر به معروف عرض میکنم که: بودن یا نبودن.مسئله این نیست، که کل نفس ذائقة الموت.اینست که پس از آن نام انسان به نکویی ببرند.

شهروند خُرد ایران زمین

شهاب

در پناه حق

از خاطرات ناصرالدین شاه قاجاز

8club — Wed, 10 Jun 2009 00:32:18 GMT

Yes, We Could !!

امروز به رسم تخلیه بَرزَخیت،بنا را گذاشتیم و شازده را فرمان فرمودیم به مشق صدایمان با ماسماسک ظبط صوت:

- امتحان میکنیم، یک دو سه، امتحان میکنیم، صدا ظبط میکنیم،

امتحان میکنیم، همه کار میکنیم به جز کاری که باید بکنیم...

- برو برویم فدایت شوم:

بسم الله،

یکم: قائله جومونگ کم بود،زِرت کره شمالی هم سرمان آمد.این دسته ی ملی- الحق ملعبه یک مشت آدم ناقص عقل- فوتوال هم همیشه خوش ِآدم را می انجامد تا برود جام جهانی! شما را به خداوند منان اگر دیوانه اید یا مریض بگویید حکیم خبرکنیم، علفی، گرتی، حبّی، سنجدی،آخر چیزی به خورد و شیاف بدهیم بلکه حضرت حق خودش نظری کند و فرجی شود.اگر هم بلد نیستید یک کلام قبل از تصادم کرور کرور کلمات نامتناسب به منتسبین و طعن و نفرین جد و آباد و ناله ملت،از اول یک شیرپاک خورده ای را بیاورید که بدون درد و خونریزی کار ما را بـِانجامد بابا! زمانی که همه غاز میچراندند،سرآمد سرحدات آسیا بودیم.حال تیم "عقاب اِسفراین" که سهل است،"شاهین مَمَسنی" هم جسارتاً چُسی می آید برای دسته ی ملی ما!

دویّم:لیالی ماضی منباب سرگرمی نشستیم به نظاره مناظرات رئیس الوزاریی.الحق و الانصاف دوستان به جای دوستی و راه از چاه نشان دادن به خلق الله، در رنگی کردن یکدیگر گوی سبقت را از هم می ربودند. تا آنجا که گاه کار به مبادی ناموسی کشیده میشد،اهل اندرونی را امر به وقت خواب و تخت خواب میفرمودیم!شرم آور و خنده دارترین صحناتی بود که به عمرمان از رجل سیاسی اینوری می دیدیم.در بلاد فرنگ اونوری که همه بلانسبت نجس و دروغ گو و بی دین و بی پدرمادر و هزار و یک بی دیگر هستند،از این صحنات زیاد رویت کرده بودیم ولی این چیز دیگری بود.و جالب اینکه همه تیز کرده برای بردن پول چهار بشکه نفتی که به امید حق و تا چند سال دیگرته می کشد، سر سفره رعایا.نمیدانیم پس کدام پدرآمرزیده ای از کجا هویدا خواهد شد که بگوید به جای پول نفت بیایید پول چیزهای دیگری را باب کنیم وسط سفره رعایا،بیایید این نفت کوفتی را بر طبق این دوسیه بگذاریم بر سفره کارامدی و به روز کردن فرهنگ،هنر،صنعت، آموزش و بهداشت رعیت بدبخت جماعت،اصلاً بیایید هزار و یک کار دیگر به جای تمام این کارهایی که تا الان کردیم و شدیم اینی که رعایا می بینند بکنیم. به توپ ببندیم مجلس و کل این دفتر دستک را؟ ببندیم...؟ ببندیم یا نه...؟ آه...زمانی رستمی داشتیم که تا مثل چرخ گاری در گل گیر میکردیم به دادمان میرسید.با این جماعت رستم صولتی که همگی تپه گذر نکرده باقی نگذاشته اند انگار که واقعاً عالمی دیگر بباید ساخت وز نو رستمی. [میزنیم زیر آواز:]

کوکوی دو شب مانده از آن ما کپی پدرخوانده از آن ما

خلقت ناخوانده از آن ما دولت شرمنده از آن ما

کلفتی پرونده از آن ما ملی پوش بازنده از آن ما

انتقاد سازنده از آن ما شــــــــاید که آینده از آن ما...

سیّم: لیل ماضی این شازده الدنگ پا در یک کفش کرده به شبگردی در جاده شمیران و لذت شور خنک بهاری در این وقت سال.جای شما نه خالی،از شدت شور بالا آوردیم.آنطور که مثل ورد زیر لب به روح رفته و نرفته باعث و بانی قائله زحمت میدادیم.از تجریش تا فتلپورت راه بندان توسط موج سبز و زرد و قرمز و قهوه ای، به همراه انواع و اقسام بوق و جیغ و داد و عربده، کِی؟ ساعت 3 بامداد! فقط خدا عالم است اهالی منطقه چه کشیدند در آن وانفسا به همراه ما که گیر کرده بودیم در میان این همه مشرور که میتوان در تجمعات قانونمند به درد نخوری مثل حزب و در خراب شده ای مشخص و مسقف حتی بدون امکانات یک میتینگ آدمیزادی شورانید،نه 3 صبح وسط خیابان! الحق که همه چیزمان باید به همه چیزمان بیاید.

چهارم:این بند را در یک بندک سینماتوگرافی میفرماییم. جریانات پرده 300 که یک مزخرفی بود در مورد یک داستان فسیل، خلیج عربی و دریای از دست رفته ی خزر و قس علیهذا را یادتان هست که خیل کثیری از ایران دوستان خشتک دنیا را پرچم فرمودند و به خط میخی سایت هک نمودند و شعار و فلان و بهمان و اینا؟ کجایند تا پرده همین اخیر رجیستور فرنگی دارن آرونوفسکی به نام کشتی گیر را مشاهده نمایند که چطور در آن بیرق عزیزشان حتی چیزمال می گردد.تف!ما که جد اندر جدمان یحتمل خارجوی هستیم و اونوری رگ غیرتمان جنبید،پس از پرچم سازی بدان خاطر، این سروران چطور تا حال طرف را بدین خاطر نفرموده اند مانده ایم! و حکمی حکومتی برای دوستداران موسیقی که پرده مردان سول ((SOUL MEN رجیستور Malcolm D.Leeرا با زیرنویس فارسی حتماً ببینند. آخرش است. ما که از خنده، زیرَن پوش خیس کردیم!

پنجم:...بس است دیگر. میخواهیم برویم اندرونی، جبّه را به درآوریم و صحنه را ترک گوییم و در تالار آینه تنهایی خویش بمانیم.چرا که باید بدانیم تمام این مدت در اشتباه بوده ایم یا نه. این را از پینک فلوید دزدیدیم.[ سبیلی تاب و خنده ای می فرماییم!]

دیگر امری نیست.

ناصرالدین شاه قاجاز

در باب انتخابات دهم

8club — Mon, 25 May 2009 03:00:27 GMT

این چهار نفر و قس علیهذا!

سلام

برو بچز و مدیریت باشگاه مشت زنی در راستای انتاخاباتز دهُم هم،مجدداً به صدور اعلامیه اقدام و خط مشی خود را برای عموم،نخصوصاً صدا و سیما،آنهم بطور مطوّل اعلان مینمایند. به همین دلیل و دلایل دیگر باز هم بی مقدمه ترجیح میدهیم برویم سر اصل مطلب. اما چون ایرانی هستیم و بی مقدمه قدم از قدم برنمی داریم،مقدمتاً مطلع هستید که سرانجام و پس از چندین روز و اندی گمانه و چانه زنی از پایین به بالا و من بمیرم تو نمیری های فراوان از بالا به پایین و چنین و چنان ها و عکسهای اینچنانی با اهل منزل- که بدعتی بود دیدنی!- از چپ و راست،اسامی چهار مرد که قد و قامت و استقامت ردای سنگین ریاست جمهور را بر شانه های خود داشتند،اعلام شد؟ بعله...

خدا رو شکر.ولی بقول قدیمی ها کاش این کوپن روغن گیاهی مخصوص سرخ کردن ما هم اعلام میشد،این شب انتخاباتی بی روغن نمونیم که باعث دردسر شه! چرا میخندین؟جدی میگم. بالاخره این روزها رفت و آمدها- چه توی تیلیویزیون چه بیرونش- و یه جورهایی هم بخور و بریزهای بیشتر،از اونطرف کج دار و مریزها رو بهش اضافه کنین، اینورهم بریز ولی نپاش ها، آسه بیا و بپا نریزی ها و کلاً دست دادن و پا گرفتن ها و عکس گرفتن و فیلم آمدن ها رو روی هم رفته و نرفته با خرج برو بچز سرجمع حساب کنی بالاخره روغن میخواد دیگر برادر جان![نفسم گرفت] زیاد هم میخواد. تازه بحث من تمام اراجیف بالا که گفتم تا مگه فقط سرتون را درد بیارم نیست که! پس اصل مطلب چیست؟ دیگه چیزی ازش نموند!اما اشتباه نکنید. به نظر من اصل مطلب،و آنچه که تازه،یعنی سی سال پس از انقلاب میخوام بگم و باید بفهمیم،اینه که حالا گیریم تمام این داستانها و دعاوی زرگری قبول،آقا آ...آه! شما اصل ِ جنس. اونهم جنس ِحقّ! برای مطرح کردن مسائل سیاسی- فردی این سرزمین و راه حل های موجود برای این مردم که تأثیر مستقیم و همه جانبه بر زندگی شون داره،چه تمهیداتی حتی غیرمستقیم و همه جانبه میشه راه انداخت تا تقدّس و تقدم این کار رو برای مردم جا انداخت؟ اونم کدوم مردم!؟ مردمی که سی سال تداوم در نگهداری آب و خاک و همه چی این مملکت به هر قیمتی و هرطور که ازش خواستن در پروند ش دیده میشه.فکر میکنید چه کاری میشه کرد؟ شما جای من بودی چه کار میکردی؟ چی کار میکردی چی کار میکردی!! البته ما که نه. یکی از شبکات منوّرات خودمان! چطور؟ اینطور:

آقا و خانمی که شما باشین،این رو بعنوان نمونه عرض میکنم.فکر کنین تو فکر دارین میرین، یا میاین. فرقی نمیکنه.مثلاً دنبال زندگی تون. من رو در نظر بگیرین،یه جوون اول سینمایی شش تیغ خفن مو ژل زده، با یه عینک دودی مدل قدیمی- دقیقاً مثل ساواکی های فیلمهای اول انقلاب.منتها مدرن شده- و لباسی که رنگش تیره نیست و مشخصاً تو استادیوم صدهزار نفری هم مشخصه میام جلو که چی؟ که آقا،خانم،با این تیریپ مثلا من ضد انقلاب هستم دیگه.یا حداقل اینوری نیستم.و دارم تو خیابون مثل- بلانسبت- روباه مکار واسه شما دام پهن میکنم، میگم بیا با گروه ما ساخت و پاخت کن،ما هم ریخت و پاش میکنیم، اونا هم ببرّ و ببَر راه میندازن...تو یه نفر بیا و جان بچه ت رأی نده!!...آقا چی میشه!؟ ها؟ چطوره!؟...

شما هم مثل یه آدم نرمال میگی:" دیوونه شدی برادر من؟ از این عینک دودی ت معلومه یه چیزیت میشه! واسه چی رأی ندم؟ تو یه دلیل عقلانی بیار، اوکی..." اکیپ با بند و بساط و یه دوربینگ مخفی هم دارن فیلم میگیرن. که ایها الناس ببینید! این مردم هنوز بعد سی سال جمهوریت شون رو میخوان. مریض هم نیستن که بهشون بگی حسنی میخوای اصلاح کنی اونم بگه نه نیمیخوام، نه نیمیخوام! ببینید ما چقدر و چه مردم گلی داریم! به به،چه چه و قس علیهذا مجدداَ. دروغ چرا؟ تا قبر آ آ آ آه! اولین بار که این برنامه رو دیدم انقدر خندیدم که جلو اهل بیت آبروم رفت! آفرین صدا و سیما.باریک الله.مرسی کانال [نمیگم که آبروش کمتر بره!] مفرح ترین و بامزه ترین برنامه ای بود که در عمرم دیدم. بهتر از این نمیشد به کسی گفت که یک رأی هم یک رأی است در تعیین سرنوشت یک کشور. فکر کن مثلا تیتراژش اینطوری می بود:

" دَ دَ دَ دَن!! یک مرد،یک ژل ساویز،یک عینک دودی! شهر در دست جاسوسها. آیا این مرد یک خرابکار است؟ از تیریپش بعید نیست! آیا این هموطن که از همه چیزش میبارد جزو مردم شهیدپرور همین مملکتِ که خونه زندگی ش رو داده، جوان برومندش رو داده، زیر بمب و موشک و هزار و یک بلای طبیعی و غیرطبیعی دوام آورده، به خودش،حق و التزامی که برای هدایت مسیر آینده ش دارد، پشت میکند و رأی نمیدهد!؟ برنامه ی بعدی ما را حتماً ببینید...دَ دَ دَ دَن!!"

افتضاحه. به نظر من شرم آوره.شرم آور. بعد از اینهمه سال،شعور این مردم را اینطور چیپ و واریته گونه دست کم و به بازی گرفتن و تهییج به رأی دادن- اونم اینطوری!- به نظر من کمال بی هنری و بی کلاسی و برطبق مظالم بی حد و اندازه ای ست که در صدا و سیما انجام میگیره. بخدا دلم به حال اون هموطن سوخت. بنده خدا وقتی بهش گفتن دوربین مخفیه و همش الکی بود ما هم [با چشمک!] اینوری هستیم بابا... اصلاً خنده ش نگرفت. خداحافظی معمولی کرد و رفت.شاید هم دل و دماغ خندیدن نداشت. یحتمل تو دلش میگفت اینا واقعاً چی رو میخوان بگن؟ پول بیت المال رو خرج چی میکنن؟ ما رو چی فرض کردید شما؟ نه خداوکیلی. اصلاً فرض محال، من یک بیننده که مالیات تیلیویزیون همیشه خاموشم رو میپردازم تا هر چهارسال یک بار برای دیدن و شنیدن یک برنامه هیجان انگیز انتخاباتی- نامزد بازی روشنش کنم تا یه جوری بشم برای رأی دادن به یکی از نامزدها! مو رو هم از ماست صدا و سیما میکشم.چی میخوای بگی؟ چی میخوای بدونی؟ که آیا من هنوز هم دوست دارم در ایرانی آزاد و آباد زندگی کنم مثلاً!؟ یا هنوز هم دوست دارم رئیس جمهوری از بین خودمان را انتخاب کنم هنوز تر!؟ یا مثل همیشه دوست دارم کشورعزیزمان چون عراق و افغانستان و تمام کشورهای حوزه خلیج همیشگی فارس که بی شرمانه و جسارتاً از بی غیرتی جای پای پوتین سربازان بیگانه شده و میشه، نشه؟ لااله الالله... گاهی نمیدونم چرا شیطون گولم میزنه و فکر میکنم صدا و سیما تعمداً و مؤکداً اصرار داره بر اینکه یک امر مهم یا یک چیز خیلی اساسی را،حواشی بچسباندش و خیلی بقول فرنگی ها فان ش کند. دوره و زمانه ای شده. همه جای دنیا برای بسیج و حضور جامعه در یک رستاخیز جامعه شناختی کاملاً ملی و قانونی گاه حنجره در بلندگوگاه خود نیز پاره میکنند،ما نیزدر عصر شکوفایی رسانه میخزیم در کنج یک دوربین مخفی گاه. پروردگارا، همه را عاقبت به خیر بگردان، ما را اول! آمین.

در پناه حق باشید و پایدار

والسلام.

!یا مرگ یا سوزانا

8club — Sat, 09 May 2009 23:11:18 GMT

سلام. بی مقدمه میرم سر اصل مطلب. نمیدونم خبر رو شنیدید یا نه، اما حقیقتش من ته دلم برای اون جوون مادرمرده سوخت. برای خونواده ش.بیچاره ما مردم. میگه هرچی سنگه، مال پای لـَنگه! وگرنه کره و سنگش کجا، پای لنگ که نه، دل جوان یاسوجی کجا. خودمونیم، من این سریال رو در حد چند فریم دیدم و نمیدونم علیا مخدره چی بوده و داشته که اینچنین بیرق جوانان سلحشور یاسوجی رو به قصد امر خیر برافراشته، ولی راستش چند وقتیه بازتاب پخش این سریال شهوانی – خانوادگی - البته با عرض شرمندگی!- بین مردم برام جالب شده. از یه بنده خدایی شنیدم که تحت تأثیر عشق این سریال و یکی از بازیگراش و جهت ترویج فرهنگ کره ای میخواد به تمام دوستاش هر شب ده تا کلمه کره ای یاد بده و من اولین هستم! خداوکیلی کرک و پرم ریخت وقتی اینو شنیدم. انقدر هم جدی بود که رفته یه کتاب " کره ای در سفر" گرفته تا از رو همون درس بده. یا یه بار داشتم میرفتم میدون تره بار برای خرید. یه بچه ی تخس از خونه زده بود بیرون و ننه ش هرچی جلز ولز میکرد که بیا تو بچه! به هیچی ش نمیگرفت هیچ، داشت به یکی از بزرگترهای محل که دستش رو گرفته بود تا بفرستدش سمت خونه، لگد میزد که مرد آخرین تیرش رو رها کرد و گفت برو خونه،الان جومونگ نشون میده! بغلیش یه طوری که انگار آخرین سفارش پدرش در بستر مرگ رو از دست داده باشه گفت مگه الان نشون میدن!؟ دوستش گفت آره الان تکرارشه و خلاصه بچه مثل موش دوید رفت تو خونه. یا دوتا از دوستای زن و بچه دارم یه بار چنان از این دختر میگفتن آب دهنشون که سهله، دسمال یزدی ما رو هم درآوردن عرقمون رو پاک کنیم بابا!(خدایا این چش و گوش پاک رو از ما نگیر!!!) این دیگه کفم رو برید. از یه دخترخانمی شنیدم که آرزوش شده بره کره شوهر کنه بلکه بچه ش مثل سوسانا خانم دربیاد!( برو تو کار ذهنیت!!!) تا اینکه یه شب رفتم تو مغازه محل سیگار بگیرم، فروشنده که یه جوون آذری باحاله،پشت دخل چنان مبهوت تیلیویزیون بود گفتم این صدای مثلاً کاترین زتاجونزه که این بابا اینطور حیرونش شده. دیگه صبرم لبریز شد و به تیلیویزیون بالای یخچالش نگاه کردم. یه خانم کره ای که با چشمهای مدل جاپونی داشت تعارف تیکه پاره میکرد و این حرفها،به نحو جوون برزخ کن. خدایی چیه این دوبله ها تو تیلیویزیون!؟ مولایی بدآموزی داره.خوب،معلومه ساز و آواز خوش و رقص مِی و خنده ی دوست آدم رو یه جوری میکنه! یه بار تو یه جمعی صحبت از صنعت و کشاورزی این خراب شده بود. دوستی اشاره ظریفی کرد. گفت وقتی برای اون کشاورز تو فلان روستا برق و تلویزیون بره و طرف بشینه تا بوق سگ جومونگ و مومونگ و هزار و یک کانال بی ناموسی دیگه تو آنتین ماهپارا ببینی، عمه ی شـَل من ساعت چهار صبح میری سر زمین بیل بزنی، گندم نونمون رو در بیاری؟ میگفت پسر کدخدای ده پدریش، علیرغم دارا بودن زمین کشاورزی به حد مکفی، رفته یه پیکان خریده مسافر میکشه از ده به اولین شهر نزدیک! اینه وضع زندگی ما و دل جوان یاسوجی. یکی بگه چی کار کنیم از دست این جومونگی ها بالام.....!

در پناه حق

داستانک

8club — Sun, 26 Apr 2009 00:14:18 GMT

بهشت و دوزخ (روایت ایرانی من)

من یه پدربزرگی داشتم،خدا رحمتشون کنه. خیلی لات بود. نونوا بود و بچه قدیم تهرون و بقول خودش از اون ملی گراهای خفن که سایه آمریکایی ها رو بخاطر کودتای 28 مرداد با تیر میزد! گاهی از خاطرات سالهای قحطی و تیرکمون شاه و بلایایی که متفقین و متحدین و منکسرین و منزجرین به سر این مملکت آورده بودن تعریف میکرد،گاهی هم که خبری از کشته شدن جماعت ارتش ملاعین میشنید، بعد از رسیدن به خدمت خواهر مادر سرباز بدبخت میگفت آخیش، جیگرم خونک شد!

خلاصه این خاصیتش مثل خیلی از خواص دیگه ش- از جمله بدبینی دایی جان ناپلئونی ش- که بصورت ژنتیک تو گوشت و پوست و استخونش بود هچ، به لطایف الحیل تو ریشه میشه و دَک و دنده ما هم وارد کرده بود خدابیامرز. یه شب لم داده بودم و داشتم هله هوله میخوردم که تیلیویزیون این خبر رو پخش کرد:

" در يك بمب ترکانی انتحاري جلوي سفارت آلمان در افغانستان،

يك سرباز آمريكايي كشته شد."

اول يه كم بهش انسانی فكر كردم. چرا؟ نه، واقعاً‌ چرا؟ چطوري يه آدم ميتونه اينقدر بدشانس باشه؟ تو مملكت غربت، بخاطر مشكل يكي با يكي ديگه،‌ بعد جلوي سفارت آلمان كه هيچ ربطي هم به تو نداره، بمب بتركونن و بميري! يا به عبارت دقيقتر متلاشي بشي. جداً بگو آخه جلوي سفارت آلمان تو كابل چي كار ميكردي پسر!؟...خبر از اصل و كـُنه برام یه جورایی مشكوك بود. نكنه طرف باید مرده میشده؟ شاید جاسوس بوده. اما جاسوس كدوم طرف؟ شايد هم دوجانبه. يا سه جانبه! واسه افغانها هم كار ميكرده. قاچاق ميكرده؟ حتماً جنس ميبرده سفارت آلمان. كي ميدونه. طرف احتمالا داشته مثلا با خيال راحت و سوت تو خيابون جلوي سفارت قدم ميزده ولي زيرچشمي ساختمون رو مي پاييده و به اين فكر ميكرده كه چطور بهش نفوذ كنه. يا شايد هم به اين فكر ميكرده پـَك جنس هارو چطور به اِشمتيز برسونه كه يكدفعه بوم! تركيده.حالا حتماً بهش سرباز شهيد هم ميگن. پدرسوخته ها رو تابوتش هم پرچم ميندازن و با سلام صلوات خاكش ميكنن و عكسش هم رو يكي از برجهاي نيويورك مي كشن و تو بوق و كرنا كه اي هوار و اي بيداد،جوون مردم رو كشتن! دنيا هم غافل از اينكه ايشون يا جاسوس بوده يا ساقي. شكي هم توش نيست! وگرنه اونجا چي كار مي كرده؟ دویوماً اين بچه سرباز آموزش هاي لازم و کافی ارتش در باب زمان شناسي و موقعيت سنجي رو معلومه جدي نگرفته بوده. وگرنه چطور ميشه از ميون اونهمه سربازی که تو کابل می چرخن و اون ساعت از جلوي سفارت آلمان داشتن رد ميشدن و خم به ابروشون نيومده فقط اين بتركه؟ پس سرباز خوبي هم نبوده. مطمئناً دير يا زود بطرز احمقانه ديگه اي كشته ميشده. جداًها! سرباز نابلدي كه جاسوس باشه،علاف خيابونهاي كابل هم باشه، بعيد نيست مشكل اخلاقي هم داشته- از اين پدرسوخته آمريكايي ها هر چي بگي برمياد!- با اين تفاصيل براش بمب كه سهله، اصلاً بايد دچار عذاب الهي ميشده! بعله. طاعوني،‌ تيفوسي، صاعقه اي،‌ زلزله اي...مطمئنم اين عوضی روحش هم به مشكل برميخوره! یه تصادف با هواپیمایی، گیرکردن لای پره های هلکوپتری، سر پُل هم صد در صد جلوشُ میگیرن وبهش ميگن جاسوسي كه ميكردي، ولگرد و ساقی هم كه بودي، سرباز خوبي هم كه نبودي، گِي بازي هم كه در مياوردي،یحتمل مثل همه جماعت خارجي بی پدرمادر هم هستي،انقدرهم بدشانس!اصلاً كي گفته تو مستحق بهشتی؟ به تو هم ميگن آدم؟ بيا برو گمشو جهنم بينم فلان فلان شده ی...

تو همين فكرها بودم كه ادامه گزارش گفت:

"مادرمرده در حال خدمت سربازی و نگهبانی از یه سری بدبخت تر از خودش بوده و..."

حالا مارو داري؟ انقدر خجالت كشيديم از سربازِ.همه راه رو برگشتيم!

در پناه حق

نوروزنامه

8club — Thu, 02 Apr 2009 22:54:18 GMT

سلام

نوروز مبارک. امسال هم مثل هرسال.ولی با این فرق که امسال اصلا نفهمیدم عمونوروز کی اومد.نه سُرنایی،نه دُهلی،نه توپی.هیچی.تقریباً همه جای دنیا، چه مردمانی که نوروز گردن آویز اونهاست و چه اونها که سعی دارن به هر بهانه، آویزون گردن این روز بشن به نوعی و دلیلی اون رو جشن میگیرن. حتی بی دین و لامذهب ها و ملل بدوی و لخت و پتی.حتی اعراب تازی سوسمار خورِ شترِ نِجاستخوار سوار شو!درتمام ممالک نوروزعید،جشن های موسیقی محلی، نمایشها و رسوم محلی، کره پنیر محلی...چه می دونم،هزار و یک کوفت و زهرمار محلی پخش میشه.اما تو این خراب شده گل و بلبل نه جشنی، نه سروری، نه سرودی. بالام جان، خیر سرمون ما ایرانی هستیم.نوروز مال ماست. شعر پارسی ما سردر اون سازمان کوفتُ الملله! مهمترین خلیج دنیا به نام ماست. ما در این مختصات جغرافیایی هستیم آقاجون!اینهمه رسم و رسوم،اینهمه مراسم نوروزی. کو؟ کجان؟ نه سیاهی، نه حاجی فیروزی، نه خیمه شبی، نه نقالی، نه شامورتی، نه پفیوزی، نه....و به جای تمام این مزخرفات بیهوده فرهنگی هم مرد دوهزار و چند چهره نشون ِ من ِایرانی ِبلانسبت دوسه هزار درد و مرض میدن تا زندگی خودمُ توش ببینم و بدلیل همذات پنداری شدید هم هرهر بخندم وایام عید به کامم. خوب، میخندونه نه!اینا برنامه های نوروزی من ِخاک برسره! یه کلیپ احمقانه از بوی عیدی و بوی توپ اون خدابیامرز که تا وقتی زنده بود هیچ حرومزاده کثافتی حالش رو نپرسید و مصاحبه با عروسک خیمه شب ِمبارک روی میز استودیو. همش حرف. همش مزخرف.راز بقای خودم،من ِمومیایی، فیلمهای روز دنیا، چیزهای نصف شب دنیا،ایضاً کوفت، زهرمارهای دنیا.شرم بر هرچی آدم بی رگ و ریشه.صدهزار هزار بار.راستش نوروز امسال حالم از همه چی گرفته بود.از زمین، از زمون، از مسئولین نافرهنگی و برنامه های نوروزی هرسال ضایع تر از سال پیش این خراب شده،از دید و بازدیدهای دیگه تکراری و فرمالیته هرساله، از بحث های خداییش چیپ خانوادگی - خاله زنکی و مزخرفات پلوتیکی و اکونومیکی هرساله،از خود روزِ هرسال دریغ از پارسال نوروز. به عنوان یک ایرانی هم اصلاً دوست دارم یک شب تب، یک شب مرگ از این بی شرمی و نوروز هم با من. هر چه هم دوست دارید اندر محاسن و مناقب این سرزمین مقدّس و اِل و بل و جیمبل نوروز و اندر مضار مردن من و فلان و بهمان عمو نوروز بگید. گوشم بدهکار نیست چون امسال اصلا احساس ایرانی نداشتم و دور و برم هم ندیدم.هیچ جا و به هیچ عنوان. تمام.

اما این دلیل نمیشه قبل از مرگ - مثل هر ایرانی دیگه که خودش رو کوچکتر از اونی میبینه تا پیامی بده - برای امت همیشه در صحنه پیامی نداشته باشم:

از یکی شنیدیم خوشبختی فاصله بین دو بدبختیه و گاهی کمتر بدبخت بودن.با اینکه چشمم آب نمیخوره ولی بی خودی امیدوارم به امسال کمتر بدبخت بودن و شاید خوشبختی هامون طولانی تر و کمی هم ایرانی تر. مثلاً آمین.

در پناه حق

! چهارشنبه سوزی

8club — Wed, 18 Mar 2009 21:01:18 GMT

سلام.

بی مقدمه، دیروز تو منطقه ما وضعیت این بود:

"... اِن تنصرُ الاَکریل سُرنج ینصُرکم و یُـثبـّت فوگازکُم. شنوندگان عزیز،توجه فرمایید! شنوندگان عزیز توجه فرمایید...خونین شهر، تهران بدبخت آزاد شد![مارش نظامی] دید دیری دیم، دید دیری دیم، دید دیری دیری دیری دیم..."

دیروز از ساعت 5 بعد از ظهر و با رمز " یا پنج تن" نیروهای تا بن دندان مسلح منطقه عملیاتی تهران حملات خود را به مواضع دشمن فرضی آغاز کردند.ساعت 6 مرحله آغاز نمایش یگانه یگانهای مختلفه با انفجار یک بمب هیدروژنی رسماً شروع شد و تقریباً بعد از یک ساعت دیگر صدای امبیانس شهری رو نمیشد شنید. سلاحهای مورد استفاده بمب نوترونی، کاتیوشا، توپ 105 میلیمتری، خمپاره 120 و بازوکا، کلاشنیکف و یوزی بود. تخلیه انرژی جان برکفان ادامه داشت تا ساعت 8 شب که از ساعت 8 تا 9 نیروهای خودی مشغول تحکیم مواضع و برپایی هیمه های مثل آتش جهنم و نیروهای دشمن یا همان پلیس سابق مشغول پیدا کردن یک راه خلاصی از حلقه محاصره که تنگ تر و تنگ تر میشد.درست در ساعت 9:20 صدای یک انفجار مهیب که بی شباهت به صدای بیگ بنگ هم نبود چرت همه را پاره کرد. یک لحظه همه به هم خیره شدند. دود حاصله از انفجار حدود 120 متر مربع از خیابان اصلی شهر را گرفت. بزمنده ای فریاد زد:

"شیمیایی زدن! شیمیایی زدن! "

وپس از آن در پی اسارت چند تن از همقطاران توسط نیروهای دشمن، فاز دوم آزاد سازی خونین شهر و بطور لاینقطع حدود 30 دقیقه حمله با تمام سلاحهای موجود شروع شد. در یک صحنه که خودم شاهد بودم نارنجک گوشکوبی یکی از بزمندگان بر روی ماشینی که در حال پیاده کردن مسافر بود افتاد و چش وچال مسافر بدبخت که داشت کرایه رو حساب میکرد به چیز فنا رفت. نیروهای پلیس دشمن هم با پاتک های مختصر و مفید سعی در هماوردی با این گروه خشن داشت. ولی مرد میخواست که وارد این جماعت هیولا بشود و با آنها گفتمان یا کوفتمان کند.

در ساعت 10 دیگر شدت صدای سلاحهای بزرگ کمتر و جنگ خانه به خانه شده بود. صدای کلاشنیکف و یوزی ها بصورت رگباری و گاه تک تیر به گوش میرسید و پشت بندش صدای فریادهای بزمندگان دست پرورده اسلام که به یک موضع جدید یورش میبردند وچپ و راست هم نفیر آژیر پلیس و آمبولانسها و آتش نشانها و کلاً یک هرج و مرج کامل شهری.

تا حدود ساعت 11 جنگ مغلوبه و شهر فتح شده، همه به خانه هایشان رفته و سکوتی نسبی خونین شهر را فرا می گرفت که صدای تک تیر یک یوزی به گوش رسید و باز برای دقایقی نیروهای ائتلافی محلات با سلاحهای سنگین و سبک و حتی در بعضی موارد با چاقو و قمه شروع کردند به حملات ایذایی تا ساعت12 شب. در آخر یک نفر بی جنبه بمب اتمی خلاص را زد و چند ثانیه بعدش صدای تک تیر یک کلاشنیکف و تمام.این برنامه حالا کمی پایین بالا،تقریبا هر سال عملیات چهارشنبه سوری ما شده.

اما یادم میاد 20 سال پیش در چنین روزی:

خیلی شاد و خندون با بچه محلها سرمحلی که توش به دنیا اومدیم، بغل به بغل، رنگ افشانی آتشفشان کوزه های هفت رنگی رو که عباس لواش پز از بازار میخریدُ تو صورت و چشمهای هم نگاه می کردیم و بعدش بوته های خس و خاریُ که از دل بیابونهای اطراف شهرکنده بودیم گـُر میدادیم و میزدیم به دل آتیش و اون ورد عجیب و جادویی ِهمیشگی " زردی من از تو، سرخی تو از من" رو زمزمه میکردیم. بوته هایی که خودش و خارهاش خاکستر میشدن و به یه نسیم بهاری پخش و پلا. بعد یکی آتیش گردون ورِ قلیون مادربزرگش رو میاورد و نوبتی میچرخوندیم تا روسیاهی ذغال توش بشه سرخی گونه هامون که از عرق سگی های مادام گل انداخته بود، تا تیکه های سفت و سخت آلومینیم پوسته موتور هندا رو که با خواهش و تمنا از تقی موتورساز گرفته بودیم توش ذوب کنیم و ستاره کنیم تو هوا. گاهی یه هفت ترقه کاغذی زیر پامون، تو جیبمون، حتی تو دستمون میترکید، ولی چه باک. از کاغذ باطله دفترهای مشقمون ساخته بودن و پودر میشد و نهایتاً صداش مایه چند لحظه یه لنگ یه پا شدن و رقصی جنون آمیز و خنده بچه ها. دیگه اونایی که ترمز بریده بودن یه حلب روغن 17 کیلویی از دم آشپزخونه قنادی نافع ورمیداشتن، با آب جوب و کاربیت، توپ میساختن که صداش تا فتلپورت میرفت! مراحل کار واقعاً آیینی بود: آب جوب و یه تیکه کاربیت تو حلب، تکون تکون و ترکیبش با هم، یه پا روی حلب برای لگد گیری و اعلان انفجاری قریب الوقوع و فرار بچه بوچه ها از همه طرف .خدمه دوم آتشبار هم مشعلش رو مثل دزدهای دریایی با غروری شیطنت آمیز میگرفت دم سولاخ ته حلب و بوم! درش 2 متر اونورتر میافتاد و خنده بچه ها و دوباره آب جوب و...

بدمستی و مردم آزاریمون که تموم میشد تازه چادر ننه مون رو دزدکی با هزار قول و قرار که سالم برمیگردونیم برمیداشتیم و سه چهارتایی میکشیدیم سرمون و میرفتیم دم خونه مردم قاشق زنی. بریم دم خونه فلانی؟ ببینیم چقدر لوتیه. چقدر با معرفته. چی بهمون میده. صاحب خونه هم میدونست کی هستیم هم نمیدونست. معما میساختیم برای هم. ما هم مثل گداهای صامره، صمّم بکم مدام با قاشق میزدیم به کاسه. گاهی شیرینی، گاهی آجیل مشکل گشا، گاهی گِل از باغچه خونه خسیس محل و گاهی هم گـُل از گلدون خونه خانم بچه ها! که پشت در با یه نامه معطر منتظر بود.هر کی روزی دلشُ میگرفت دیگه از زیر چادر میزد بیرون.میرفت واسه خودش خدا رو شکر کنه و آخرشب هم خواب چهل گیسش رو ببینه و...تمام.

نتیجه گیری سیستماتیک - به قول حسین رمضون یخی، اصلاً مملکت چیز شده!

نتیجه گیری تاریخی - دست در دست هم، ایضاً چیز کنیم توی سنتهای قشنگ مان!

نتیجه گیری شخصی - ای مجدداً چیز وسط فرق این ذهنیت و ملیّت اینطوری

و نشان فروَهر آویزون گردن زندگی مدرن ایرونی و

توسعه همه جانبه فرهنگ ویرونی و...!

در پناه حق

سوگنامه

8club — Tue, 24 Feb 2009 23:49:18 GMT

برای زنده یاد " داور امیری" که رحمت خدا بر او باد

اَبر

امروز

ششم اسفند یک هزارو سیصد و هشتاد و هفت

ساعت ظهر، میان دخمه ها

به زمین خیره شدم:

گِل اندود

که با بیلچه ای، دل آشوب

پر از تیره و تار

و همانقدر آسمان آبی و صاف

تا به حدی که از آن

بی جهت ترسیدم!

مثل آن لحظه که از شدت رنگ میترسی.

هوشیارم یا مست؟

که گلوبَند هراس بختک آبی ِسرد

یا سراسیمه ی هذیان صداهایی گنگ...

نگاهی کردم.

آنطرف، سر به سرِ دیو سپید

ابر بزرگ.

سمت چپ، کوچکتر

خیلی دور، ابری خـُرد

سایه اش بر دل کوهی دیگر.

فکر کردم:

آخر ای اَبرک من

ای چموش کوچک

با تو این پَهنه چه کار!؟

تندتر رو که به آن ابر بزرگ

به آن تخت خدایان برسی.

و هم ایشان میداند طالع تو:

قطره ای باران شاید

جویَکی آب روان

سایه ای هرچند کوتاه

واحه ای تب دارتر

شاید...تندتر رو، تندتر!

مکث کردم

از هیاهویی شهر رو گردان

به زمین خیره شدم:

رد پایی بر خاک.

بی جهت ترسیدم!

مثل آن لحظه که از شدت راه میترسی.

نگاهی بالا

آسمان آبی تر

اینسوی هم، ابر بزرگ

چشم چرخید کمی آنسوترک...

حاصل یک لحظه غفلت من!

هیچ نبود

ابر کوچک

رفته بود.

این شعر که در پیش پای دوست سروده شد،تقدیم میگردد به روح پر فتوح مردی که آرام آمد و آرام رفت ونخواست من زیر تابوتش تاب از کف بدهم.عجبا. در جلوی چشمان من شستند و غسل دادند و روان شد اما من ندیدم و هنوز باور ندارم. به دنبالش دویدم و زمانی رسیدم که روی از ما گرفته و در خاک غلطیده بود. عجبا. می گویند: هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق.و امروز نه تنها غمی نداشتم، بلکه تا دل جواب داد اشک در چشم داشتم از خنده و گریه. خنده از خاطرات همراه و گریه از مخاطرات راه.

یادش بخیر.روزی به من گفت:سکوت هنر است،سخن نیاز.امروز به پیشکشی نیاز داشتم در خورِ کلام درویش ومرد خدا، زنده یاد روانشاد خلدآشیان داور امیری که با من شفیق بود مثل پدر، هواخواه مثل برادر و خوش رفتار و خوش گفتار و خوش فکر و طناز و هنرمند و مهربان و لوتی و سخی و دوستی عزیز بود... مثل داور امیری که میدانم پس از او دنیا چیزی کم دارد. میدانم.

روحش شاد، روانش آزاد، ذکرخیرش صد هزار هزار بیش باد. آمین.

در پناه حق

سه سالگي

8club — Sun, 25 Jan 2009 22:13:18 GMT

سلام

ميخواستم يه مطلب چرت و پرت ديگه بنويسم به مناسبت سه سالگي بي هدف ترين كاري كه تو عمرم شروع كردم . مشت زني تو باشگاه مشت زني. اما حالم بده و اصلا خوش نيستم. سه مطلب براي اين پست در نظر گرفتم كه طنز نيستن و كاملا شخصي هستن با جهت گيري افراطي. ميتونيد نخونيد.

1- تو گزارش خبري ديدم يه دختربچه ي كشته شده غزه اي توسط يه پرستار از حالت دمر برگردونده شد تا صورت خوني ش رو به دوربين نشون بدن.احمق يه دفه ولش كرد وسر بچه به عقب افتاد و دسته موهاي بافته ش ولو شد رو زمين. حس كردم چيزي تو من شكست. خدارو شكر ميكنم قائله تموم و معلوم شد كه اين وسط فقط يه سري بدبخت بيچاره اضافي بودن كه بايد مرده ميشدن تا بعدش سران قوم گل گردنشون بندازن و صدهزار نفر هم براي سلامتي خودشون و ايشون و آقاي راننده و گاز و كلاج و دنده و من گوينده و شماي خواننده صلوات بفرستن و اين شعر منتسب به راجر واترز خان ارمني به ذهنم بياد كه:

از تهران خداد مايل دورتر

وارد بازي مي شويم

با تهور در تيررس نبودن

تا زن و بچه مردم رو گوشت دم توپ يه مشت كثافت تر ببينيم

با تهور در تيررس نبودن

كه خونه زندگيشون رو يه مشت كثافت تر بمبارون ميكنند

با تهور در تيررس نبودن

و زمينهاشون با تانك هاي يه مشت كثافت تر شخم زده ميشه

با تهور در تيرس نبودن

وارد بازي ميشويم

بعله قربان،‌با تهور در تيررس نبودن...

كاش بيت المقدس و نوار غزه و كلاً فلسطين تو ايران بود.هم اسرائيل از رو زمين محو ميشد، هم اون بدبختها به زندگيشون ميرسيدن، هم اصلاً ملت دنيا خلاص ميشدن.

2- چند شب پيش داشتم آشپزي ميكردم و آقاجونم داشت اخبار گوش ميداد. موضوع سوتي باراك اوباما بود در مراسم سوگند.

مجري اخبار: ]با حالتي كاملا خاله زنكي و تيريپ طعنه يخمي[! باراك اوباماي

فلان و بيسار در مراسم اداي سوگند تپق زد! به گزارش...

ولي نگفت طرف مثل همه سياستمدارهاي ديگه بعدش هم نيم ساعت زر زد،‌ بدون تپق،‌ بدون سوتي،‌ در كمال سخنوري و بدون حركات دست و زبون كر و لالي و يه خط نوشته جلوش. قديميا خوب ميگفتن طرف چوب كبريت رو تا اينجاي اون يكي ميبينه،‌ منار رو تو اونجاي اين يكي نه.گفتم آقا خاموشش كن،يه روز ميخوام اين […] ي [...] ي [...] بي [...] رو فحش ندم ببينم ميزاري يا نه! رفتم ديدم آقاجون خوابه.

3- باز نزديك انتخابات آدم نظريات جديد ميشنوه.شنيدم قراره گشتهاي ارشاد فرهنگي تر بشن. خدا به خير بگذرونه!

نتيجه گيري سيستماتيك - مرگ خوبه ولي براي همسايه بيچاره. حيوونكي...!

نتيجه گيري ديپلماتيك - اكثردولتمردها به قول يارو گفتني يا [...] خـُـلند يا بچه [...].

نتيجه گيري در ضمن - ايكاش داوري در كار بود...

در پناه حق