| تبليغات | X |
|
باشگاه از این به بعد تا ابد سیاه پوش است
|
برای زنده یاد " داور امیری" که رحمت خدا بر او باد
اَبر
امروز
ششم اسفند یک هزارو سیصد و هشتاد و هفت
ساعت ظهر، میان دخمه ها
به زمین خیره شدم:
گِل اندود
که با بیلچه ای، دل آشوب
پر از تیره و تار
و همانقدر آسمان آبی و صاف
تا به حدی که از آن
بی جهت ترسیدم!
مثل آن لحظه که از شدت رنگ میترسی.
هوشیارم یا مست؟
که گلوبَند هراس بختک آبی ِسرد
یا سراسیمه ی هذیان صداهایی گنگ...
نگاهی کردم.
آنطرف، سر به سرِ دیو سپید
ابر بزرگ.
سمت چپ، کوچکتر
خیلی دور، ابری خـُرد
سایه اش بر دل کوهی دیگر.
فکر کردم:
آخر ای اَبرک من
ای چموش کوچک
با تو این پَهنه چه کار!؟
تندتر رو که به آن ابر بزرگ
به آن تخت خدایان برسی.
و هم ایشان میداند طالع تو:
قطره ای باران شاید
جویَکی آب روان
سایه ای هرچند کوتاه
واحه ای تب دارتر
شاید...تندتر رو، تندتر!
مکث کردم
از هیاهویی شهر رو گردان
به زمین خیره شدم:
رد پایی بر خاک.
بی جهت ترسیدم!
مثل آن لحظه که از شدت راه میترسی.
نگاهی بالا
آسمان آبی تر
اینسوی هم، ابر بزرگ
چشم چرخید کمی آنسوترک...
حاصل یک لحظه غفلت من!
هیچ نبود
ابر کوچک
رفته بود.
این شعر که در پیش پای دوست سروده شد،تقدیم میگردد به روح پر فتوح مردی که آرام آمد و آرام رفت ونخواست من زیر تابوتش تاب از کف بدهم.عجبا. در جلوی چشمان من شستند و غسل دادند و روان شد اما من ندیدم و هنوز باور ندارم. به دنبالش دویدم و زمانی رسیدم که روی از ما گرفته و در خاک غلطیده بود. عجبا. می گویند: هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق.و امروز نه تنها غمی نداشتم، بلکه تا دل جواب داد اشک در چشم داشتم از خنده و گریه. خنده از خاطرات همراه و گریه از مخاطرات راه.
یادش بخیر.روزی به من گفت:سکوت هنر است،سخن نیاز.امروز به پیشکشی نیاز داشتم در خورِ کلام درویش ومرد خدا، زنده یاد روانشاد خلدآشیان داور امیری که با من شفیق بود مثل پدر، هواخواه مثل برادر و خوش رفتار و خوش گفتار و خوش فکر و طناز و هنرمند و مهربان و لوتی و سخی و دوستی عزیز بود... مثل داور امیری که میدانم پس از او دنیا چیزی کم دارد. میدانم.
روحش شاد، روانش آزاد، ذکرخیرش صد هزار هزار بیش باد. آمین.
در پناه حق
