برداشت ششم: حضرت حافظ (رحمةالله علیه)

                            در مذمت سینمای بدنه ای!

زان یــــار دلنوازم شکریست با شـکایت 

  گر نکته دان فیلمی بشنو تو این حکایت                                                                      

بی مزد بود و منّت هر فسـتیوال که رفتم

   یا رب مباد کس را"ج" بین وبی عنایت                                                          

فیـلم باز تشنه لب را شاتی نمی دهد کس

  گویی که فیلم سازان رفتند از این ولایت                                                     

در قیـچی « تدّوُن»ای دل مپـیـچ کـان جا

  راش ها بریده بینی بی جرم و بی دلالت                                                      

مابین آن دو اوجم،گم گشت نقطه عطف

  از گوشه ای برون آی اِی صادق هدایت                                                           

از هر مدل که دیــدم جز حسرتم نیفـزود

  زنهار زین « ژیانُ» وین راه بی نهایت                                                        

ای سینما، اساتیــد! می جوشد اندرونـــم

  یک ساعتم نگه داردرصندلی توراحـت                                                        

هرچـند بردی آبــم در نــزد دیگران گـــاه

  با این تمشک خوشترکزمدعــی رعایت                                                             

آجــر رسد به فریـــاد چون از پــلان اول

  دستان فیلم خوانی درچارده روایـــــت!!