قرار بود يه سري عكس ديگه از مراسم اينجا باشه. ولي ترجيحاً

و به رغم اينكه هيچوقت شاعر نبودم و هيچ شعر خوبي نگفتم،

يه شعر مي نويسم. تقديم به مادر.

امشب از دوري تو

         سر به گريبانم و گاه

                    چون مجنونان خيره به ديوار

ياد داري آن شب؟

 من بودم و تو؟

          آخرين قطره ي آن جام نگاهت؟

و چنان مست شدم

          تا سر از پا نشناسم

           آخرين بوسه از آن لعل تو را هم چيدم.

امّا حال

          من چقدر دلتنگم

                       تنها و خالي

و آغوش تو نيز

     همچون خاطره اي شورانگيز

                            جان فرسا

                                      طاقت سوز....

تو بودي و من بودم و يك دريا حرف

              كه نه دل را جرأت گفتن بود

                           و نه چشم را جسارت

                                 به يك قطره سرشك

و كنون، امشب تار

        باز من هستم و ياد تو و اين درد فراق

              چون سلاخان

                         پاي خود بر بن گردن

 مي نشاند تيغ هجران تو را بيخ گلو

                                  مي كشد از چپ و راست

مي جهد سرخي جانم

               بر سرانگشتش، باز 

                                  مي كشد از چپ و راست....

اي عزيز من

              هوا

                    بوي تو دارد

              چشم

                    شرم حضور حضرتت

           ورنه سيلابي

                  پهنه اش را مي دويد.

اي كه بر سقف سراي خاك اندودم

                                        شدي قوس و قزح

               اي كه نقشي ماندني

                                  بر بوم من

و چنان جادويي

              بر قلبم

                      كه طلسمش نتوان سهل شكست

اي محبوب

امشب حال من اينست.

                 واگو، تو چه ساني؟

آيا اندكي 

        خاطرم در دلت هست؟

              و تو نيزهمچو من

                             دوري ما

                                 اينچنين مي داري؟

فاللهُ خيرٌ حافظا

           بدرقه ي راه تو باد

                         جاودانيت همي

                                      شيرين باد.