خان دایی- من سالها پیش اومدم آمریکا. درآمریکا پول در آوردم،

             ولی دخترمونُ  با آداب  و رسوم ایرانی تربیت کردیم.

             همونطوری که خودمون بزرگ شدیم. در ضمن ازش

             خواستم که شرافت خانوادگی مون رو حفظ  کنه. اون

             با یه  پسر جوون دوست شد. یه اراذل. باهاش به سینما

             و پارتی می رفت و تا دیروقت بیرون می موند. مدتها

             به همین منوال گذشت تا اینکه دوماه پیش دخترمونُ برد

             سواری.با یه دوست دیگه ش.خدائی خودش نمیخواست

             ولی با زوربهش مواد مخدردادن.اول مقاومت می کنه!

             بعد سعی کردن که ازش سوءاستفاده کنن.اونهم مثلا از

             شرفش دفاع میکنه و اونا هم مثل یه حیوون بهش مواد

            می دن... وقتی به بیمارستان رفتم،دیدم دماغ عمل کرده

            قشنگش شکسته بود.روده هاش ازدهنش بیرون زده بود

            و با سیم آرواره هاشُ بسته بودن. از شدت نشئگی حتی

            نمی تونست گریه کنه....

            رفتم پیش پلیس، مثل هرشهروند دیگه.هردوتا شون به

            محاکمه کشیده شدن...ولی دادگاه تحت عنوان عبارت

            مقدس پول چایی مجرمین روآزاد کرد.مفهوم پول چایی

            تواین کشوریعنی آمریکا، مساویه با آزاد کردن مجرمین

            و ازبین بردن حقوق حقه انسانهای بد بختی مثل دخترمن

            و اون حرومزاده ها بعد از آزاد شدن به من خندیدن. بعد

            به آبجیم گفتم برای عدالت باید بریم پیش دُن کورلئونه.

دُن- چرا رفتی پیش پلیس؟ چرا اول نیومدی پیش من؟

خان دایی- برای اینکه فکرمی کردم پلیس به دادم می رسه،ولی

             متأسفانه اینطورنبود.حالا ازتون می خوام به خواهشم

             عمل کنید.

دُن- چه خواهشی؟

[خان دایی بلند شده و درگوش دُن چیزی نجوا می کند]

دُن- برات متأسفم.

خان دایی- هرچقدرتو گلوش گیرکرده باشه می دم.

دُن- ما سالهاست همدیگه رو می شناسیم، ولی این اولین باره که

      برای مشورت و کمک اومدی پیش من...یادم  نمیاد حتی  یه

      دفعه منُ برای یه چایی قند پهلو به خونـَت دعوت کرده باشی

      درحالیکه دخترم،جی جی باجی تنها دختر شماست. بهتره  رو

      راست باشیم.توهیچوقت طالب دوستی با من نبودی...

      می ترسیدی بیای پیش من.

خان دایی- نمی خواستم تو دردسربیفتم.

دُن- می فهمم...توهرچی خواستی تواین کشور به دست آوردی.

     زندگی خوبی به هم زدی.باهمه هم دوست هستی برای اینکه

     مایه خرج می کنی واحتیاجی به دوستی من نداشتی. اوم...

     حالا اومدی پیشمُ میگی: دُن کورلئونه! من عدالت می خوام.

     تازه اونم  درست  نخواستی...دوستیتُ  ابراز نمی کنی.حتی

     پدرخوانده هم خطابم نمی کنی و روزعروسی دخترم اومدی

     خونه م وازمن می خوای مرتکب قتل بشم، اونم برای پول!

خان دایی- من عدالت خواستم.

دُن- این بی عدالتیه،چون فکرمی کنم دخترت زنه و برطبق قانون

      این کشور نصف یه مرد بحساب میاد.

خان دایی- پس عذابشون بدین،اونقدرکه دخترم عذاب کشید. چقدر

             تقدیم کنم؟

دُن کورلئونه گربه ی بدبختی را که در بغل دارد پرت می کند، گیلاس ماءالشعیرش را به دیوارکوبیده و کنارپنجره می رود.

دُن- خان دایی، خان دایی!...من چه کار کردم که انقدر بهم  بی

     احترامی می کنی؟ اگه دوستی منُ خواسته بودی،آشغالهایی

     که اون بلا رو سردخترت آوردن الان عذاب می کشیدن.

    اگه آدم شریفی مثل تو دشمن پیدا می کرد، دشمن منم می شد

     واونوقت مجبورمی شدم... حقت رو بگیرم.

خان دایی- دوستم باشید...

[دُن یک قمیش کوچولو می آید]

خان دایی- ...پدرخوانده.[ کِتف دُن را می بوسد]