| تبليغات | X |
|
باشگاه از این به بعد تا ابد سیاه پوش است
|
سلام.
برخلاف مطالب این وبلاگ و تا اینجا،این مطلب اصلا طنز نیست.
به هیچ عنوان سعی و حتی فکر نکنید که اینبارهم می خواهم حداقل دسترنج نوشتن اباطیلم را لبخند شما قرار دهم که زمانه،زمانه ی گریه است و فغان.
امروزهرچه کردم نتوانستم چیزخنده داری تهفه بیاورم که پس ازدو هفته دندان برجگرگذاشتن و استخوان درگلو داشتن برازنده ی جماعت ایرانی باشد. می دانید چرا؟ چون دلگیرم ازمردمان ایران زمین و شهری که زمانی دوستش می داشتم.
پیشاپیش ازمردم غیوراین سرزمین،عذرمی خواهم بخاطرقلم تند و الفاظ تیزی که امروز از درونم بیرون می ریزد.ازمردمان سالم و نرمالی که از دیدن و پخش کردن و تعریف کردن زندگی خصوصی همدیگر و کلاً گند زدن به زندگی عمومی یکدیگرلذت می برند.
پیشاپیش عذر می خواهم ازمردمی که مطمئن هستم با دیدن فیلم و بدن عریان یک شهروند- حتی یک کارتن خواب هم- سوژه ی یاوه سرایی ها و ژاژخوایی های شبانه و محفل های پست ترازخود را فراهم می کنند وحتی با جایگزینی خود در نقش مقابلش، دستمایه ی خودارضایی درتوالت و حمام و زیر لحاف.
معذرت می خواهم ازمردمان شهری که وجودی انباشته ازغیرت و جوانمردی و شرف و«عرق» ملی بر پیشانی ایرانی خود دارند ولی لجن مال، بوگرفته و متعفن و کثافت نشان.
معذرت می خواهم از مردمی که سالها و علیرغم زورچپان کردن اخلاق و تربیت در گوش و حلق و بینی،چنین نسلی درخود پرورش داده اند و چشم برناموس یک ملت چنان می درند و چنان ازآن یاد می کنند که اعراب و مغول با دختران ایرانی نکردند. لعنت براین تربیت!تف براین غیرت و شرم برشما جماعت!
این اعمال مشمئزکننده تا کجا باید ادامه یابد؟ باید چند فیلم و عکس عروسی و ختنه سوران و شب زفاف و کوفت و زهرمار نوامیس ایران- حتی نه یک شهروند معروف که خود من، شما، همسایه کناری یا یک آدم بدبخت دیگر که در این خراب شده زندگی می کند- دست به دست شود تا خسته شویم از این بازی ناجوانمردانه؟
هرکه این فیلم را ببیند،آنرا برای خود یا دیگری کپی کند و یا حتی تعریف کند ویا حتی اشتیاقی برای دیدن یا نگهداری این فیلم داشته باشد را یک بیمار جنسی می دانم والحمدالله چیزی که دراین ولایت زیاد داریم بیمارجنسی ست. استکبارغرب و کلاً بلاد کفر در چه فکری هستند؟ که ایران پراز مرد است؟ پرازغیرتمند و شرافتمند است؟ نه عزیزان. ایران پراز کثافت است. پراز بی غیرتی ست. پراز بی شرمی و بی حیثیتی و پر از اذهان بیمار است وخطرناک.
تف براین مرام و منش. شرم براین شرافت متعفن. لعنت براین تعلیم و تربیت.
خدایش رحمت کند سراینده را. من این شعر را به زهرا امیر ابراهیمی تقدیم میکنم. باشد تا زجرآمالش ازما آرامترگردد که این شعر به او تعلق دارد:
دختران دشت!
دختران انتظار!
دختران امید تنگ
در دشت بی کران،
و آرزوهای بی کران
در خـُـلق های تنگ!
دختران خیال آلاچیق نو
در آلاچیق هایی که صد سال!-
از زره جامه تان اگر بشکوفید
باد دیوانه
یال بلند اسب تمنا را
آشفته خواهد کرد
* * *
دختران رود گل آلود!
دختران هزارستون شعله به تاق بلند دود!
دختران عشق های دور
روز سکوت و کار
شب های خسته گی!
دختران روز
بی خستگی دویدن،
شب
سرشکسته گی!-
در باغ راز و خلوت مرد کدام عشق-
در رقص راهبانه ی شکرانه ی کدام
آتش زدای کام
بازوان فواره ئی تان را
خواهید برفراشت؟
* * *
افسوس!
موها، نگاه ها
به عبث
عطر لغات شاعر را تاریک می کنند.
دختران رفت و آمد
در دشت مه زده!
دختران شرم
شبنم
افتاده گی
رمه!-
از زخم قلب آمان جان
در سینه ی کدام ِ شما خون چکیده است؟
پستان تان، کدام شما
گل داده در بهار بلوغش؟
لب های تان کدام شما
لب های تان کدام
- بگوئید!-
در کام او شکفته، نهان، عطر بوسه ئی؟
شب های تار ِ نم نم باران- که نیست کار-
اکنون کدام یک ز شما
بیدار می مانید
در بستر خشونت نومیدی
در بستر فشرده ی دلتنگی
در بستر تفکر پُر درد رازتان
تا یاد آن- که خشم و جسارت بود-
تا دیر گاه، شعله ی آتش را
در چشم بازتان؟
* * *
بین شما کدام
- بگوئید!-
بین شما کدام
صیقل می دهید
سلاح آمان جان را
برای
روز
انتقام؟
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پ. ن:
من به عنوان یک بازیگرخوانده و جسارتاً جوجه هنرمند، از هم صنف خود دفاع می کنم. گور پدرهمه ی کسانی که کاسه داغ ترازآشم می دانند. شما بزرگان واساتید سرهاتان را لای خشتک بی غیرتی خویش نگاه دارید.هنرمندهمیشه سرش بالا بوده.چه در میان هلهله ی حضّار و چه بر سر دار.
در پناه حق
قسمت پایانی
میان نویس: " نه دقیقه و سی وهشت ثانیه بعد "
یک پژو 206 بر روی یک دست انداز مقابل خانه فری توقف می کند.
انگشتی زنگ در را می زند.
داخلی- خانه فری- صبح
فری در را باز می کند. ابی،مردی تقریبا قد کوتاه و هیکلی تقریبا کُپلی با
موی بلند و درهم و ریش بلند و سبیل تابیده و جلیقه کارگردانی برتن جلوی
در ایستاده. به دفترچه یادداشتش نگاه می کند.
ابی: تو فری هستی و اینم خونه توئه،آره؟
فری: آره
ابی: [با فری دست می دهد]من ابی هستم،مشکلات رو حل میکنم.
فری: خوبه، چون ما یکی داریم.
ابی: منم شنیدم، میتونم بیام تو؟
فری: خواهش میکنم ابی خان، بفرمائید.
هردو مرد به آشپزخانه می روند. اسی و ولی بلند می شوند.
ابی: تو باید اسی باشی،و توهم ولی.بریم سراصل مطلب آقایون.
اگه درست باخبرشده باشم،زمان داره میگذره،درسته فری؟
فری: صد در صد.
ابی: زن تو،[اشاره به ساعتش] ساعت ده ونیم، یازده خونه س،
درسته؟
فری: آها
ابی: اینجور بهم فهمونده شده اگه اون بیاد خونه ومارواینجا ببینه
اصلا حال نمیکنه.
فری: اون خوشش نمیاد
ابی: ما چهل پنجاه دقیقه وقت داریم که پسره رو روبراهش کنیم و
اگه شما همونی که من میگم، وقتی که گفتم انجام بدین،زیادی
هم هست.حالا شما یه مورد توی ماشین دارین،توی انبار،منو
ببرید سروقتش.
داخلی- انبارفری- ادامه
سه مرد عقب ایستاده اند در حالیکه ابی ماشین را وارسی می کند. در ماشین
را باز می کند و داخل آنرا نگاه می کند. همه به دور آن جمع می شوند.
ابی: فری؟
فری: بله!
ابی: یه لطفی به من بکن،باشه؟فکر کنم اینجا بوی قهوه به دماغم
خورده،میتونی یه فنجون برام درست کنی؟
فری: حتما، چه جور میخواین باشه؟
ابی: شیکر زیاد، با شیر زیاد.
فری خارج می شود، ابی به وارسی ادامه می دهد.
ابی: چیزی راجع به ماشین هست که من باید بدونم؟ موتورش خوب
کارمیکنه،سرو صدای زیادی راه میندازه،دود میکنه،بنزین داره
یا چیز دیگه؟
اسی: ماشین سرحالیه آقا، پنجاه و چهاره ها!
ابی: رو به راهه؟یه وقت نرم تو خیابون وبفهمم که ترمزش کار
نمیکنه!؟
اسی: حاجی، تا جایی که من میدونم این لامصب روپاست.
فری: خیلی خوب، برگردیم بریم آشپزخونه
داخلی- آشپزخانه- ادامه
فری فنجان قهوه را به ابی می دهد.
ابی: متشکرم فری
یک جرعه می خورد.بعد در حالی که حین فکر کردن قدم می زند،برای
سه نفردیگرنقشه کار را توضیح می دهد.
ابی: خوب،اولین کار شما دوتا [به اسی و ولی] اول اون پسررو
بیرون بیارید وبعد با پاک کننده تمام توی ماشین روتمیزکنید.
ما صندلی جلو و پشت و کف ماشین رو با روکش ها و پتو
میپوشونیم.اگه یه کمد جلومونو بگیره و بخواد توی ماشین
سرک بکشه،تو یه نگاه،ماشین به نظر عادی میاد.فری توبرو
جلو،بچه ها...برید سرکار.
فری و ابی به سمت اتاق خواب می روند.
ولی: یه «لطفا» هم بگید بد نیست ها!
ابی می ایستد و برمی گردد
ابی: یه بار دیگه بگو!
ولی: گفتم یه لطفا هم بگید بد نیست.
ابی، قدمی به طرف او برمی دارد
ابی: حواستُ جمع کن پسر! من واسه گفتن«لطفا» اینجا نیستم.من
اینجام تا بگم چه کارکنین واگه توهم به طورغریزی میخوای
آبروت رو حفظ کنی،بهتره که انجامش بدی و سریع هم بدی.
من برای کمک اینجام،اگرهم ازکمک من قدردانی نمیشه، به
سلامت آقایون!
اسی: [می پرد جلو] اینطوریا هم نیست،چرا شاک میزنی ابی خان!
ازکمک شما قدردانی میشه به مولا!
ولی: من منظورم بی احترامی نبود، فقط دوست ندارم مردم بهم
دستوربدن.
ابی: اگه من نسبت بهت سختگیرم، واسه اینه که زمان یه فاکتوره.
من سریع فکرمیکنم،سریع حرف میزنم واحتیاج دارم که شما
هم به همون سرعت عمل کنید،اگه میخواید ازاین وضعیت در
بیایید.پس با یه«لطفا»خیلی زیبا، با شیکراضافه روش، ماشین
لعنتی روتمیزکنین!
ابی و فری می روند.
داخلی- انبار- ادامه
اسی و ولی هردو داخل ماشین مشغول تمیزکردن آن هستند.اسی در صندلی
جلو درحال شستن پنجره هاست،درحالی که ولی درصندلی عقب، تکه های
کوچک محتویات معده کامی را جمع می کند.هردو آنها دو برابرقبل قرمز
و انگارخونی شده اند.
ولی: من هیچوقت تورو به خاطراین گند کاری نمی بخشم .این
دیگه واقعا یه افتضاح حال بهم زنه اسی!
اسی: حاجی تا حالا این فلسفه رو شنیدی... "غلط کردم" رو برا
این جورموقعیت های تراماتیک ساختن دیگه!میگن آدم چی؟
بخشیده میشه.
ولی: اسی،ساکت شو! ازجلوی روم با این مزخرفات بروکنار...
فلسفه،تراماتیک،چی! [فریاد می زند] بیشرفی که این حرفُ
زده مجبورنبوده تیکه های قرمز فلافل بندری توشیکم کامی
روبه حساب تو با انگشتاش جمع کنه!
اسی: من اِشتِپ کردم حاجی. من واسه خبطی که کردم نقره داغ
میشم وتو داری با اون همراهی میکنی.من عینهو یه ماشین
کورسی ام که منُ به خط قرمز رسوندی داداش!خط سرخ
7000،جایی که توهستی.فقط بدون خیلی نادَخه با این اتول
رانندگی کردن.میتونه منفجر بشه مشتی!
ولی: توداری منفجر میشی؟من مثل یه قارچ اتمی م جواد!هردفعه
که انگشتام فلافل رو لمس میکنه،من دینامیت هستم،من تی
ان تی اَم، من بمب ناپالمم!...واقعا من دارم چه غلطی این
پشت میکنم؟تواون کسی هستی که باید به جریان مغز روده
رسیدگی کنه.ما باید جاهامون روعوض کنیم.من پنجره ها
رو میشورم و تو هم سیرابی کامی جانت رو جمع میکنی!
داخل پیکان- ادامه
داخل پیکان تمیزشده وبا لحاف و روتختی پوشانده شده است.ابی دور ماشین
گشته و آنرا وارسی می کند.اسی و ولی کنار ایستاده اند.
ابی: کارمحشریه آقایون،ما شاید دیگه از شرش راحت شده باشیم.
فری: من نمیتونم باورکنم که این همون ماشینه.
ابی: خوب،زیاد هندونه زیر بغل هم نذارین.مرحله اول کامل شده،
ماشین تمیز شده و این مارو مستقیما به مرحله دوم میرسونه.
تمیزکردن شما دوتا!
خارجی- حیاط پشتی فری- ادامه
اسی و ولی در لباس هایشان که کاملا قرمز شده اند در حیاط ایستاده اند.
فری یک کیسه زباله به دست دارد و ابی هم شلنگ در دست ایستاده.
ابی: لخت شید.
اسی: بی خیال سالار!!
ابی: کامل کامل
درحالیکه آن ها ازدستورات تبعیت می کنند،ابی یک سیگارروشن می کند.
ابی: سریع آقایون، ما پونزده دقیقه وقت داریم قبل ازاین که زن
فری سر برسه.
ولی: هوا یه کم سرده
اسی: مطمئنین یه همچین کاری لازمه ابی خان؟
ابی: [بی توجه] فری، صابون.
فری به ولی و اسی صابون می دهد
ابی: خوب آقایون، شما حتما قبلا توی فیلم ها دیدید، من مطمئنم.
شیرآب را بازمی کند.آب با فشاربیرون می آید و با صدایی به آنها می خورد.
ولی- گاد دم! این آب واقعا سرده!
* * *
فری و ابی ایستاده اند و نگاه می کنند. ولی و اسی در شلوارهای خمره ای
پیله دار و پیراهن های سفید سیلک که در سرآستین و سرشانه هایشان پیله
دارند ایستاده اند.
ابی: خوبه،خوبه،ازاین بهترنمیتونستیم برنامه بریزیم.شما ها مثل
...اونا شبیه چی هستن فری؟
فری: خز.اونا شبیه یه جفت خز شدن!
ابی و فری می خندند
اسی: هه،هه،هه، این لباسای خودته خوشتیپ!
ابی: زود باشید آقایون.ما داریم توی راهمون به منکرات میخندیم
و جوک میگیم، نذارید التماس کنم.
آنها به طرف انبار می روند
داخلی- انبار- ادامه
ابی: آقایون، اجازه بدید قوانین خیابون رو مشخص کنم.ما میریم
جایی به نام «درمونگاه حسن دکتر».اون به ما کمک میکنه.
من جلوبا ماشین اسی میرونم،اسی هم با من میاد.ولی،تو من
رو تو پژو تعقیب میکنی.اگه تو راه به مأمور برخوردیم هم،
هیچکس هیچ کاراحمقانه ای انجام نمیده تا من کاری بکنم [به
اسی] من چی گفتم؟
اسی: هیچ کار احمقانه ای نکنیم مگه..
ابی: مگه چی؟
اسی: مگه شما اول انجامش بدین حاجی.
اسی: بابا مُخِتُ!مثل یه اعجوبه حرف زدی[به ولی] تو چطور؟ تو
میتونی زبونت رو نگه داری؟
ولی: من حواسم هست، ابی خان.
ابی: نسبتا خوب بود[سوئیچ را به طرف ولی پرت می کند] من
واقعاً تند میرونم پس پا به پا بیا.اگر یه بلایی هم سرماشینم
بیاد،حسن دکتر باید دو تا آمپول بزنه!
* * *
خارجی- جلوی درمانگاه حسن دکتر- ادامه
پژو در خیابان دورمی شود.اسی و ولی جلوی درمانگاه ایستاده اند.
اسی: میخوای برسونمت؟
ولی: من هنوز صبحونه نخوردم،میخوای صبحونه با من باشی؟
اسی: حتما حاجی!
داخلی- کافه نادری- روز
اسی و ولی روی صندلی نشسته اند و چاشت می خورند.اسی عجیب به فکر
فرورفته.
پیشخدمت فنجان هردو را از چای پر می کند.
ولی: یه چیزی بگو، تو خیلی ساکتی.
اسی: همش داشتم فکر میکردم.
ولی: [با دهان پر]راجع به چی؟
اسی: معجزه ای که دیدیم.
ولی: معجزه ای که تو دیدی،من فقط یه اتفاق عجیب دیدم.
اسی: می دونی معجزه چیه استاد؟
ولی: یه کار خدایی.
اسی: یه کار خدایی چیه؟
ولی: بهتره اول بگی چرا.
اسی: این همون چیزیه که چی؟منُ سرکارگذاشته!من هم نمی دونم
چرا،ولی نمیتونم هم برم بخوابم.
ولی: پس تو مصمم هستی و میخوای دیگه از سینما بیرون بکشی
اسی: نه از سینما. از این زندگی، دقیقتر.
ولی یک گاز به نان و پنیرش می زند.اسی جرعه ای چای می نوشد.
ولی: پس میخوای این زندگی رو فیصله بدی،چیکار میکنی؟
اسی: اول این دفتردستک تو رو به آقا میرسونم،بعد میخوام بگردم.
ولی: منظورت چیه بگردی؟
اسی: شاید ازاین دفتربرم یه دفتردیگه،شایدم رفتم جاپون.فیلیم میلیم
میبینم،حال میکنم.
ولی: چند وقت میخوای تو دنیا راه بری؟
اسی: تا وقتی که اوستا کریم من رو اونجایی که میخواد بذاره.
ولی: و اگر اون هیچوقت نخواد؟
اسی: اگر این برای همیشه هم طول بکشه، ما تا آخرچی؟ منتظر
میمونیم.
ولی: پس تصمیم گرفتی همینطور یه سیاهی لشکر باقی بمونی؟
اسی: من فقط میخوام اسی باشم ولی...نه بیشتر،نه کمتر.
ولی: نه اسی، تو میخوای باز مثل سیاهی لشکرها زندگی کنی که
واسه کارگدایی میکنن.اونا مثل توپ ازاین دفتر به اون دفتر
میرن،تو یه اتاق شیش متری میخوابن و زندگی میکنن.
نقشهای کوچیک میگیرن وهرکی بهشون هرچی میگه.اونها
یه لغت واسه خودشون دارن. به اونا میگن سیاهی لشکر.
بیکار و بدون سرپناه.این چیزیه که تو میخوای بشی. یه سیاه
لشکرعلاف.
اسی: ببین ولی، اینجا درست جایی که من و تو خطـّمون ازهم
جدا میشه...
ناگهان یک مشتری گارسن را صدا می زند
مشتری: گارسن! چایی.
ما تشخیص می دهیم که مشتری همان مهران از صحنه اول است.
ولی: اونچه که اتفاق افتاد عجیب و غریب بود...ولی کی همچین
تصمیمی گرفتی؟وقتی که نشسته بودی داشتی چایی ت رو
میخوردی؟
اسی: آره حاجی،من همینجا نشسته بودم،چایی و نون پنیرمیخوردم
و با این اتفاق تو کله م داشتم ورمیرفتم واون چیزی که دوا
خورها بهش میگن «مستی و راستی» داشتم.
ولی متعجب به اسی نگاه می کند.
ولی: من میرم دستشویی، بعدش ادامه میدیم.
ولی از محوطه اصلی خارج می شود. اسی، تنها، با دهانی پرازنان،بعد...
مهران و جواد اسلحه بدست بلند می شوند.
مهران: لطفا همه خونسرد باشین، این یه سرقته!
جواد: اگه هرکدوم از شما نویسنده ها جنب بخوره من تک تک
شما رو میکشم!
اسی نظاره گرماجراست و آن چه را که می بیند نمی تواند باورکند.درزیر
میز دست اسی به طرف چاقوی سلاخی اش می رود. آنرا آماده می کند.
مهران به طرف آشپزخانه می رود،درحالی که جواد با مشتری ها شوخی
می کند و مردم که دیگرازخنده روده برشده اند. کارگران آشپزخانه نیز
بیرون می آیند.
مهران: [به مدیرکافه]به همه بگو که همکاری کنن تا قضیه فیصله
پیدا کنه.
مدیر: همه با اونا همکاری کنن،احتمالا دوربین مخفیه،زود تموم
میشه.
داخلی- دستشویی کافه- ادامه
ولی در دستشویی، بی توجه به همهمه بیرون، کتاب می خواند
داخلی- کافه- ادامه
مهران با یک کیسه زباله جلو می آید.
مهران: خوب ملت، من میخوام دور بگردم و کاغذهای تو کیف
دستی تون روجمع کنم.حرفی نباشه و فقط اوناروبندازید
تو کیسه،روشن شد؟
مهران دور می گردد و محتویات کیف های مشتری ها را جمع می کند.
چند ورق از دست مهران روی زمین می ریزد. حتی یکی از مشتری ها
در جمع کردن اوراق روی زمین به مهران کمک می کند.اسی با چاقوی
سلاخی که آماده است نشسته. مهران اسی را می بیند که کیف جیبی اش را
بالا نگه داشته وساک بزرگی درکنارش است.مهران به سمت او می رود.
مهران: توی کیسه!
اسی می خواهد کیف را درون کیسه بیندازد که مهران مانع می شود و با
چاقویش به ساک اشاره می کند.
مهران: توش چیه؟
اسی: لباس چرک های اوستام.
مهران: اوستات لباس چرکهاشُ میده تو بشوری؟ شغل آشغالی به
نظر میاد.
اسی: با مزه ست، چون منم تو نخ همین بودم.
مهران: بازش کن!
اسی دستش را روی کیف می گذارد.
اسی: راه نداره داداش!
مهران از جواب اسی جا می خورد.با چاقو به وسط صورت اسی اشاره
می کند.
مهران: نشنیدم چی گفتی.
اسی: چرا،تو شنیدی.
جواد: چه خبره؟
مهران: به نظرمیاد ما یه سامورایی میون خودمون داریم.
جواد: یه خط بنداز رو صورتش![خنده مشتری ها]
اسی: من نمیخوام ضایع ت کنم لوتی، ولی دفعه اولمون نیست که
چی؟یکی رومون چاقو میکشه.
مهران: اگه کیف رو باز نکنی، این آخرین دفعه ست.
مدیر: [به اسی] مشکل تراشی نکن آقا،تو بازی روخراب میکنی!
هرچی میخواد بهش بده بزار از اینجا بره.
اسی: دهن لامصبت رو ببند ابرام، این هیچ ربطی به تو نداره!
مهران: من تا سه میشمرم و اگه تو کیف روباز نکردی،صورتت
خط خطی میشه، روشنه؟....یک!
چشمان اسی که زل زده ...
مهران: دو!...
مهران می خواهد بگوید " سه " که اسی کیف را جلو می آورد.
اسی: باشه قیصرخان، بیستت بَرَنده ست!
دستانش را از روی کیف برمی دارد
اسی: حالا که طلبه ای همش مال تو.
اسی زیپ کیف را به سختی باز می کند و آنرا به طرف مهران می گیرد.
چهره مهران بهت زده می شود.جواد در آن سوترچیزی نمی تواند ببیند.
جواد: چیه؟چیه؟
مهران: [آرام]اینا همون چیزیند که من فکرمیکنم هست؟
اسی: [سرتکان می دهد] بعله رئیس، خودشه.
جواد: خدا لعنتت کنه،چیه؟
اسی کیف را می بندد وتکیه می دهد.مهران لبخند زنان خم می شود تا کیف
را بردارد که اسی مثل مارزنگی مچ مهران را که چاقو دارد گرفته و آنرا
برروی میزمی کوبد.دست دیگر اسی از زیرمیز بیرون آمده و چاقوی
سلاخی را محکم زیرچانه مهران نگه می دارد.جواد جا خورده واسلحه اش
را به سمت اسی می گیرد
جواد: بذار بره!بذار بره! من مخت و پریشون میکنم! میکشمت!به
جون مادرم میکشمت!تو میمیری،خدا وکیلی بدجورمیمیری!
اسی: بهش بگو خونسرت باشه! بگو دهن گشادشُ ببنده، خونسرت
باشه! بگو، دهن گشادشُ ببنده خونسرت باشه!
مهران: هوی! چته!؟...آروم باش، آروم باش.
جواد: بذار بره.
اسی: بهش بگو همه چی بیریف میشه
مهران: همه چی بیریف میشه دیوونه، اِه!
اسی: بهش قول بده
مهران: قول میدم
اسی: بهش بگو آروم باشه
مهران: فقط آروم باش
اسی: اسمش چیه؟
مهران: جواد
اسی به مهران نگاه می کند وبا جواد صحبت.
اسی: خوب،آروم شدیم جواتی؟هیچ کاراحمقانه ای نمیخوایم بکنیم
جواد: مردونه فقط اونو اذیتش نکن.
اسی: هیچکس نمیخواد کسی رو اذیت کنه.[به مهران]حالا قیصر
خان،من تا سه میشمرم ومیخوام تیزیتُ رومیز بذاری،ولی
آروم.حاضری؟
مهران به او نگاه می کند.
اسی: یک...دو...سه
مهران چاقویش را گذاشته و دستانش را روی میز می گذارد.
اسی: رسمش این بود که من هردوی شما رو کارتی کارتی تون
میکردم.ولی شما وقتی این غلط رو کردین که من هم حالم
خوشه. من نمیخوام جلو ملت رنگیتون کنم،میخوام کمکتون
کنم. ولی راه نداره کیف رو بهتون بدم.اون مال من نیست.
تازه، من امروزپیرم دراومد تا این لامصب اینجا پیش شما
دوتا دیوونه برسه.
ولی: [فقط صدا] اینجا چه خبره؟
جواد اسلحه را به طرف غریبه برمی گرداند. ولی در کناردستشویی یک
صندلی را در دست گرفته.
اسی: اوضاع روبراهه ولی،اوضاع روبراهه! کارناجوری نکن.
جواتی،اوضاع روبراهه داداش، هیچ چی عوض نشده، ما
هنوزداریم گپ میزنیم[به مهران]بهش بگوماهنوزخونسرتیم.
مهران: اوضاع روبراهه جواد، ما هنوز خونسردیم
ولی: اینجا چه خبره اسی؟
اسی: چیزی نیست که نتونم ازعهده ش بربیام حاجی.بی خیال.هیچ
کاری نکن تا وقتی لازم بشه.
ولی: اطاعت
اسی: جواتی، ما چطوریم عزیز؟
جواد: [هول شده] من میخوام برم دستشویی! میخوام برم خونه!
اسی: همونجا وایسا رفیق.تو کاربزرگی داری میکنی.قیصر به تو
افتخارمیکنه ومنم همینطور.جریان تقریبا تمومه [به مهران]
حالا میخوام دراون ساک رو وازکنی و یه دونه رویی رو
از توش برداری.
مهران: کدوم یکی؟
اسی: اونی که روش نوشته «پالپ فیکشن فارسی».
مهران درون ساک را وارسی می کند.
اسی: بذارش توکیسه ت.حالا با بقیه اون داستان ماستان ها سرجمع
یه حال اساسی کردی.درسته؟
ولی: اسی،اگه تو یکی از اون هارو بهش بدی، من اونو به خاطر
عرف اجتماعی با صندلی میزنم!
اسی: تو همچین غلطی رو نمیکنی.حالا عقب وایسا و اشکل نیا.
تازه،من اینوهمینجوری بهش نمیدم،یه چیزی باهاش میخرم.
میدونی چی قیصرخان؟
مهران: چی؟
اسی: [آرام] آبروت رو.من به تو این کاغذ پاره هارو میدم که
ضایع ت نکنم.
اسی چاقویش را پائین آورده و روی میزمی گذارد.مهران به او،به داستانی
که دردست دارد و به جواد نگاه می کند.آنرا درون کیسه می اندازد و با
کیسه زباله پراز داستان، آن دو از در بیرون می روند.
ولی: فکرکنم دیگه الان باید بزنیم بیرون.
اسی: آره حاجی، بزن بریم.
ولی کمی پول بر روی میز پرتاب می کند و اسی کیف را برمی دارد . در
میان بهت حضار،با لباس های یک شکل و چاقوی سلاخی دسته زرد کار
زنجان در دست، بدون گفتن کلمه ای در کنار هم از کافه نادری بیرون می روند.
پایان
*برگرفته از:فیلمنامه های ماندگار1،قصه های عامه پسند/کوئینتین تارانتینو،راجرآوری/ترجمه امیررضا نوری زاده/جاده ابریشم/چاپ اول،77
