(فیلمبرداشتی آزاد از فیلمنامه « قصه عامه پسند» * )             

داخلی - کافه نادری - روز

کافه تقریباً شلوغ است. در گوشه ای جواد و مهران در حال گپ زدن هستند:

          مهران:   نه،فراموشش کن.مزخرفه، من یه همچین چیزی نمینویسم.

          جواد:   توهمیشه همینُ میگی.هردفعه یه جوره،دوباره نه،من عرضه

                    ندارم...اَه!                     

          مهران:   من می دونم که همیشه چی گفتم،همیشه هم حرف راست

                      رو زدم، ولی...                        

          جواد:   ولی یکی دو روز بعد دوباره میشینیم تا صبح کاغذ سیاه

                    میکنیم!!

          مهران:   روزهای سیاه مشقمون تمومه وتازه روزهای بزرگیمون

                      شروع شده.   

          جواد:   وقتی اینطورحرف میزنی می دونی شبیه چی میشی؟ 

          مهران:   یه هالوی حرّاف، آره؟

          جواد:   تو مثل یه کلاغ میشی...قار، قار، قار!

          مهران:   خیلی خوب، بی خیال! واسه اینکه تو هیچوقت دیگه یه

                      همچین چیزیُ نمیشنوی.

          جواد:   بعد از این قسمت، آره؟

هر دو مرد می خندند

          مهران:   درسته، من تمام امروزُ قار قار می کنم.

گارسن، صورتحساب در دست می آید.

          گارسن:   چیز دیگه ای نمی خورین!؟

          جواد:   اوه، بله. یه چایی دیگه لطفاً.

گارسن قوری چای را که پشتش پنهان کرده یکدفعه بیرون می آورد و چای

می ریزد وسپس غرو لند کنان می رود.مهران سیگار روشن می کند.

زیرسیگاری پرازته سیگاراست.

          مهران:   تو این  وضعیت  تو میگی همون ریسک لعنتی رو بکنیم.

                      توی سازمان که هیچکس قرارنیست جلوتو بگیره.اونا

                      بیمه هستن. چرا باید ککشون بگزه؟ تو حتی یه دیالوگ

                      درست وحسابی هم احتیاج نداری.من راجع به یه بابایی

                      شنیدم که با یه طرح کوچولو که روی زرورق  سیگار

                      نوشته بود رفت تو دفتر و اونو داد دست طرف. گفت  

                      اگه قرارداد نبندید می فروشمش به اونوری ها!

          جواد:   کارش راه افتاد؟

          مهران:   آره که راه افتاد! پس من چی میگم؟ طرف با یه  طرح

                      کوچولو اونجا رفت.نه با یه سینمایی،نه یه نـَوَد شبی،

                      با یه تیکه کاغذ لعنتی!

          جواد:   تو می خوای نود شبی بنویسی!؟

          مهران:   من اینُ نگفتم بابا! فقط میگم جشنواره ای نوشتن خیلی

                      ساده تر از کارهایی که الان میکنیم.

          جواد:   پس تو نمیخوای نویسنده تلویزیونی بشیم؟

          مهران:   خوب، تمام این جور آدمها راه ثابتی رو میرن، یا گند

                      میزنن یا بیست سالی رو خوش میگذرونن.

          جواد:   و دیگه سراغ آپارتمانی هم نمیریم؟

          مهران:   راجع به چی حرف میزدیم؟آها، ژانر آپارتمانی دیگه نه.

                      خریدارنداره.طرف حتی نمی دونه معنی این جمله لعنتی  

                      چیه و اگه همینطورادامه بدیم آخرش مارومجبورمیکنن

                      یه کاردرپیت بکنیم.

          جواد:   من نمیخوام در پیت کار کنم!

          مهران:   منم نمیخوام، ولی اونا ما رو تو موقعیتی میذارن که باید

                      بکنیم. یه آقازاده ست که پونزده نسله اونجا رئیسه، حالا

                      سعی کن که فقط با یه تیکه کاغذ و نه چیز دیگه بری تو

                      یکی ازاین دفترها. اونوقت ببین چقدرکارت پیش میره.

                      اصلاً ولش کن بابا، این کار ما نیست!

          جواد:   خوب، پس چی می مونه، گلد کوئست؟

          مهران:  [می خندد] نه  تو این زندگی.

          جواد:   پس چی؟

          مهران:   گارسن!؟...چایی.

به جواد نگاه می کند.

          مهران:   اینجا!

گارسن کلافه و عصبی می آید.صورتحساب در یک دست و قوری چای در

دست دیگر. قوری را در استکان ها خالی می کند.

          گارسن:   چایی مون تموم شد!

بالای صورتحساب را تف زده، به پیشانی اش می چسباند.مهران با لبخندی

معصوم آرام کاغذ را از پیشانی گارسن برمی دارد و گارسن می رود.

          جواد:   اینجا؟ اینجا چی؟

          مهران:   اینجا ازقدیم پاتوق نویسنده ها ست.بیچاره ها انتظارندارن

                      کسی اینجا لختشون کنه.حداقل اینجوریشُ انتظار ندارن!

          جواد:   یعنی چی؟ میخوای چکار کنیم؟

          مهران:   کیفها شونُ میزنیم!

          جواد:   جیب بری کنیم!؟

          مهران:   نه کله پوک،کیفهای دستی شون رو میزنیم!اونها نشستن

                      چایی و قهوه میخورن و نمیدونن چه اتفاقی ممکنه بیفته.

                      یه دقیقه دارن درباره فلان قصه وداستانشون حرف میزنن

                      دقیقه بعد یکی طرحشون رو میزنه !

جواد به وضوح موضوع را می گیرد. مهران ادامه می دهد.

          مهران:   ببین،این فکر تو اون جمعی که رفتیم به نظرم رسید.همون

                      اکیپ بچه های فیلمنامه نویس، یادته؟

          جواد:   آره.

          مهران:   بعد تو گفتی که تو کیف همشون احتمالاً کلی طرح وقصه

                      آماده ست.

          جواد:   اوهوم!

          مهران:   این ایده خوبی بود

          جواد:   ازت متشکرم

          مهران:  بعد ازاین چی به ذهنت میرسه؟... کیف همه رو بزنی !

سکوت.

          مهران:   خیلی باهوشم، نه؟

          جواد:   ...آره...من ژانرگنگستری رو دوست دارم.

          مهران:   منم

          جواد:   پس شروع کنیم. همین جا، همین حالا!

دو مرد جیب هایشان را می گردند. مهران یک چاقوی ضامن دار و جواد یک

اسلحه کلت اسباب بازی که ظاهرش شبیه به اسلحه واقعی ست بیرون می کشد.

          مهران:   یادت باشه، مثل همیشه تو جمع رو سرگرم کن منم هوای

                      کارکنها رو دارم.

          جواد:   فهمیدم

دو مرد اسلحه ها را به هم می زنند.

          مهران:  من همیشه با تو حال می کنم دهن گشاد!

          جواد:  من هم  قار قارو!

مهران روی میز می رود.

          مهران:   لطفا همه خونسرد باشین، این یه سرقته!

افراد حاضردرکافه نادری به جواد و مهران نگاه می کنند و یکدفعه می خندند.

          جواد:   اگه هرکدوم از شما نویسنده ها جنب بخوره، من تک تک

                    شما رو میکشم! روشن شد؟

خنده ها شدت بیشتری می گیرند. یکی ازآن میان می گوید:

                  :   آقا ، پالپ فیکشن بازیه!؟

[قطع به] سکانس آغازین:    

                                  قصه عامه پسند ایرانی

[آهنگ تیتراژ پالپ فیکشن که درمیانه با " لب تشنه "جواد یساری قطع می شود!]

داخلی – پیکان مدل 54- صبح

یک پیکان 54 سفید یخچالی سیستم دارلاستیک دورسفید، مزیـّن به کارتهای تلفن

ژاپنی وآینه ای که  برچسب پرچم چند کشور بر رویش چسبیده و یکCD آویزان

ازآن وچند آینه کوچکترکه به اطراف شیشه جلوچسبانده شده است، با تو دوزی

سفید و داشبورد سفید که روی آن پرچم طرفداران تیم منچستر یونایتد را کشیده اند

دریکی از خیابانهای تهران در حرکت است.راننده «اِسی»نام دارد.با موهای فر

که مدل کوپ اصلاح شده و سبیل و چند انگشتر و یک تسبیح که به مچ دست دارد.

کنار او، «وَلی» با موهایی تقریبا بلند و صورت تراشیده وعینک نشسته ویکسری

 کاغذ به دست دارد.

          اسی:   خوب، حالا راجع به عشق و حالشون بگو.

          ولی:   چی میخوای بدونی؟

          اسی:   واسه اونا همه چی اوپنه، آره؟

          ولی:   کی این حرفُ زده؟...اونا هم حال میکنن ولی نه اونطورکه

                   تو فکر میکنی.منظورم اینه که شاید بری یه مهمونی،جایی

                   و یه چیزی بهت تعارف کنن،ولی همه شون اهلش نیستن .

          اسی:   همین درسته پسر! من رفتم که این کاره بشم.[میخندد]

          ولی:  [میخندد] آره،تو ازشون خوشت میاد.ولی میدونی چیِ شون

                  جالبه؟

          اسی:   چی حاجی!؟

          ولی:   یه فرقهای کوچولو هست.خیلی ازچیزهایی که مردم دارن

                   اونا هم هم دارن، ولی یه خورده فرق میکنه.

          اسی:   مثلاً؟

          ولی:   خوب،تو میتونی بشینی باهاشون گپ بزنی واونا هم به قول

                   خودت فاز میدن.میتونی ازهرچیزی صحبت کنی،ولی مثل

                   خودشون.میدونی مثلاً... به آدمِ «اَدَبی» چی میگن؟

          اسی:   بهش ادبی نمیگن؟

          ولی:   نه،اونا نمی دونن ادبی یعنی چی. سیستمشون فرق داره.

          اسی:   پس چی بهش میگن؟

          ولی:   « های کِلـَس»!

          اسی:  [باخود] های کلس...به آدمِ «لارج» چی میگن؟

          ولی:   آدم لارژ که آدم لارژه،اما هنرمندا بهش میگن«های لِوِل»!

          اسی:  [مکث] حاجی، به «آمار فرار» چی میگن؟

          ولی:   آمارفرار!؟ من نمی دونم. ولی می دونی اونا به جای چایی

                   چی میخورن؟

          اسی:   چی ؟

          ولی:   قهوه

          اسی:   اَه، بی خیال!؟         

          ولی:   [میخندد]آره،منظورم یه خورده نیست،اونا قهوه رو مزّه شون

                   میکنن!

          اسی:   دهنم گس شد حاجی!!

خارجی- حیاط یک ساختمان اداری- ادامه

اسی و ولی قدم زنان می آیند

          اسی:   اسمش چیه؟

          ولی:   پری

          اسی:   اسمش اینه یا پری صداش میکنن؟

          ولی:   من نمی دونم...مردم بالاخره یه جورهمدیگه رو صدا میکنن

                   دیگه.ولی اونم اوایل تو این وادی ها بوده.

          اسی:   فیلیم میلیم یا سریال مریال؟

          ولی:   نه برادرمن،مهمترین کارش بازی تو یه کلیپ شبکه ایران

                   موزیک بوده.

          اسی:   « کیلیف» چیه حاجی!؟         

          ولی:   کلیپ!...تو اصلاً تلویزیون نگاه میکنی؟ ماهواره داری؟

          اسی:   لامصبا یه هفته ست آنتـن مون رو جمع کردن!

          ولی:   o.k ولی می دونی یه اختراعی بنام «آنتن» وجود داره که

                   توش شوُ نشون می دن، درسته!؟

          اسی:   خوب بعله.

          ولی:   خیلی خوب! اون دختره... [مکث.حرفش را می خورد] اون

                   دختره هم تو یکی ازاین شوها بوده.بعضی کارشون میگیره

                   حتی میرن هالیوود، بعضی از کلیپ ها هم زمین میخورن

                   وهیچی نمیشن.پری تو یکی ازاونهایی که زمین خورد بازی

                   کرده.

با هم وارد ساختمان می شوند.

داخلی- لابی- ادامه

هر دو جلوی آسانسور ایستاده اند.

           اسی:   فکر کنم حالا فهمیدم کیُ میگی، خوب؟

          ولی:   هیچی، حسابی حالشُ گرفتن. شایع شده بود که واسه خاطر

                   یه زن فرانسوی بوده.

آسانسور می رسد و هردو سوار می شوند.

داخلی- آسانسور- ادامه

          اسی:   یقه ش کرده بوده؟

          ولی:   نه نه نه نه، اونقدر بد نه.

          اسی:   پس چی حاجی؟

          ولی:   دست زنه رو لمس کرده بود.

          اسی:  [مکث] خوب...حتماً میخواسته مخ بزنه یقه ش کنه !

          ولی:   نه! فقط دست داده بوده یا یه همچین چیزی. یه دستِ ساده.

          اسی:   همین؟

          ولی:   بله

          اسی:   بعد چی کارش کردن؟

          ولی:   بیچاره رو انداختن تو بوق روزنامه ها و هفته نامه ها...

                   از اون به بعد حکایتش سر زبونها افتاد.

در آسانسور باز می شود و هردو خارج می شوند.

داخلی- راهرو- ادامه

          اسی:   ننه مون خدابیامرز همیشه میگفت هرکی آتیش بازی کنه،

                   شب هم تو جاش جیش میکنه.

          ولی:   منظورت چیه!؟

          اسی:   یعنی آدم نباید دستش به یه زن بلغزه .

          ولی:   فکر نمیکنی اون ها زیاده روی کردن؟

          اسی:   طرف شاید نمیخواسته تابلو بشه ولی چی؟باید آمارهمه جا

                   رو نگه می داشت!

          ولی:   اون فقط یه لمس دست بوده، لمس دست که چیزی نیست!

                   من ممکنه حتی پای مادرم رو هم لمس کنم.

          اسی:   دِ نشد حاجی! نشد،اون جور دیگه س ... این مثل پا گرفتنه

                   [موذیانه وآرام]...میخواسته مخ بزنه دیگه!

          ولی:   همینجا ترمزکن.پا گرفتن و دست دادن اصلاً مثل هم نیستند!

          اسی:   مثل هم نیستند!؟

          ولی:   ببین اسی خان، ممکنه که روش دست دادن تو با من فرق

                   کنه ولی لمس دست یه زن با زدن مخش دو چیزمتفاوته.

                   دست دادن و لمس کردن دست یه زن به نظر من هیچ

                   ایرادی نداره!

          اسی:  [مکث] تا حالا دست کسیُ به قول خودتون،لمس فرمودین!؟

          ولی:   آره، من تکنیک خودم رو دارم. با هرخانومی که بخواد

                   دست میدم.

          اسی:   [آرامتر]... تا حالا زیاد لمس کردین!؟

ولی لحظه ای به اسی خیره می شود

          ولی:   دیگه کافیه!

به حرکت ادامه می دهد.اسی با لبخند پشت او می آید.

          اسی:   این تن بمیره، چند نفر؟

          ولی:   گفتم دیگه کافیه!

هردو مقابل یک در می ایستند

          ولی:   ساعت چیه؟

          اسی:   ساعت سیخی چنده حاجی!

          ولی:   بیا بریم عقب

کمی ازدرفاصله می گیرند و نجوا می کنند.

          ولی:   ببین اسی خان،اگه اون عوضی ها با من یه همچین کاری

                   میکردن،اونهم برای دست دادن با یه زن،آبروشون روهمه

                   جا می بردم!

         اسی:   حاجی من نمیگم اونا کاردرستی کردن، ولی تو میگی لمس

                  کردن دست هیچ معنایی نداره ومن میگم چی؟داره.موضوع

                  راجع به زن مردمه پسر!       

         ولی:   این یه نکته دیگه س ولی بهتره بریم سرقصه خودمون.رئیس

                  تو رو واسه کار دیگه ای فرستاده،پس سعی کن به اون زن

                  دیگه فکرنکنی آقا لاته!  

          اسی:   o.k جناب نویسنته!

دوباره پشت در می آیند. پس از چند لحظه.

          اسی:   دوباره بگو اسم دختره چی بود؟

          ولی:   پری...چرا رفتی تو نخ این دختر؟

          اسی:   خوب، آخه بچه اینجا نیست، آقا گفته هواشُ داشته باشم

                   حال کنه.

          ولی:   ... حال کنه!؟

          اسی:   نه ازاون لحاظ مشتی! من میبرمش تهرانُ بگرده.

          ولی:   تو میخوای پری رو ببری «راندِوو»؟

          اسی:   دِوو کدومه حاجی، با همین لکنته خودم!

          ولی:   ...همین!؟

          اسی:   به موت قسم همین...من نمیخوام پسر بدی باشم داداش!

ولی در می زند

          ولی:   درتا سی ثانیه دیگه بازمیشه. پس خودتو جمع وجورکن.

          اسی:   من حاضرم

          ولی:   همه اون حرفها مزخرف بود،دیگه به اون دخترهم فکرنکن

                   و حواست رو مثل یه بازیگرحرفه ای کارکشته جمع کن.

داخلی- دفتر فیلمسازی آقای ایکس- ادامه

یک دفتر لوکس با تصاویر و پوسترهای سینمایی. سه جوان نشسته اند و

مشغول خوردن ساندویچ و نوشابه هستند. اولی موهایش بور است و یک

گوشواره به گوش دارد. دومی با موی مدل میکروبی است. سومی شلوار

جین پاره به پا دارد و در را باز می کند

          ولی:   سلام علیکم

          اسی:   همه مردها!

          دومی:   بفرمائید

          اسی:   بیشین داداش،بیشین...مثل اینکه مزاحم ناشتایی تون شدیم

                   [ به سومی] خوشتیپ معذرت، چی  داری میخوری؟

          سومی:   فلافل

          اسی:   اِی وَل فلافل!!...آخر هر ناشتایی مقوی.چه جور فلافلیه؟

          سومی:   فلافل مخصوص

          اسی:   نه، منظورم اینه که لبنانیه، بندریه، با سس فرانسویه،کجا؟

          اولی:   بندریه

          اسی:   بابا دَمِت،بندری! ...چه جوریَن؟

          اولی:   خوبند

          اسی:   راه داره یه کم از فلافل ت بخورم؟

          اولی:   خواهش میکنم آقا[ یک فلافل به اسی می دهد]

اسی نصف فلافل را در دهانش می چپاند

          اسی:   مممم...عجب فلافلیه لامصب![به ولی]حاجی تا حالا فلافل

                    بندری خوردی؟

          ولی:   نه

اسی فلافل را به ولی تعارف می کند

          اسی:   یه گاز بزن، جون تو حرف نداره!

          ولی:   من گشنه م نیست.

          اسی:   شما نویسنته ها احتمالاً«پـیـتـسا» دوست دارین.فلافل پا داد

                   یه کم بخور...ما که پـیـتـسا خور نیستیم، زِید مِید هم نداریم

                   بریم بیرون،به هوای اون بخوریم...ولی من دیوونه مزه یه

                   فلافل خوبم...[ به پسرموبور] رئیس،می دونی هنرمنت ها

                   به آدم ادبی چی میگن؟

          اولی:   I don’t know!

اسی لحظه ای گیج نگاه می کند

          اسی:   ... من دوزاریم نیفتاد، حاجی میشه شما بهش بگین؟

          ولی:   های کلس.

          اسی:   های کلس![ به دومی] می دونی چرا این صداش میکنن؟

          دومی:   چون سیستمشون فرق داره؟

          اسی:   پسرمُخِتُ!! یزید خیلی باهوشی ها!درسته،چون سیستمشون

                   فرق داره.[به لیوان جلوی مو بوراشاره می کند] توش چیه

                   رئیس؟

          اولی:   sprite

          اسی:   اسپرِی! O.k. راه داره یه کم ازاسپریِ ت بخورم که فلافله

                   رو بفرستم تو حَـندق بلا ؟

          اولی:   yes,yes! [ لیوان را به اسی می دهد]

          اسی:   زدم وسط خال![ لیوان را به یک جرعه می نوشد] خوب،

                   حالا امانتی این رفیقمونُ بدین بریم پی بدبختی مون بابا!

          سومی:   اون زیر...

          اسی:   من یادم نمیاد چیزی ازت پرسیده باشم اوشگول! [به اولی]

                   با توام چارلزغلامحسین!

          اولی:   [ با کمی لهجه نامشخص] اون توی کابینت است!

ولی از درون کابینت یک ساک سیاه مندرس کهنه بیرون می آورد و زیپ

 آنرا به سختی باز می کند. از دیدن محتویات داخلش خوشحال می شود.

          اسی:   همه چی ریلیفه؟

جوابی از ولی که درون ساک را بررسی می کند نمی آید.

          اسی:   حاجی!؟

ولی تازه متوجه اسی می شود

          اسی:   همه چی ریلیفه؟

          ولی:   آره، ریلیفه.

          دومی:   ببین اسمت چیه؟

          اسی:   اسم من جواته ولی به تو هیچ ربطی نداره!

          دومی:   آقا جواد فقط میخواستم بدونی که ما چقدرازاین که رابطه

                     ما و،این حاج آقا شکرآب شده ناراحتیم. ما قراردادها رو

                     هم آماده...

اسی یکدفعه یک چاقوی سلاخی دسته زرد بیرون می کشد و به طرف پسر

 می گیرد. او یکدفعه زبانش بند می آید.

          اسی:   چی شد پهلوون؟ نترس،نمیخوام یقه ت کنم...بگو،داشتی یه

                   چیزایی درمورد قرارداد ومایه میگفتی!

پسر مو بور می خواهد از مهلکه فرارکند که اسی جلوی او می پرد

          اسی:   اِستـُپ رئیس! تو چرا گـُرخیدی لوطی؟ خوب، بزار تلافی

                   کنم.میتونی مثل  بچه آدم بهم بگی این رفیقمون چه شلکیه؟

پسر زبانش بند آمده.اسی وحشیانه لوازم روی میزجلویش را زمین می ریزد.

حالا پسرانگارجلوی بازپرس نشسته.

          اسی:   تو بچه کدوم محلی؟

          اولی:  [گیج]what!?

          اسی:   من جایی به اسم واق نمیشناسم. توی واق فارسی هم حرف

                   میزنن؟

          اولی:  [نزدیک به سکته است] what!?

          اسی:   فارسی لانتوری! میتونی فارسی صحبت کنی؟

          اولی:  ...Yes!

          اسی:  پس میفهمی من چه لفظی میام؟

پسر سر تکان می دهد

          اسی:   حالا بگو این رفیق نویسنته مون چه شلکیه!

          اولی:  ...What?

اسی چاقو را زیر گلوی او می گیرد

          اسی:   بازم بگو واق پشمک!زود باش دوباره بگو!اگه جرأت داری

                  یه باردیگه بگو واق!

          اولی:   ...!o.k.

          اسی:   حالا بگو!

پسر به ولی نگاه و نهایت سعی ش را می کند

          اولی:   اون...اون...لاغر

          اسی:   ادامه بده

          اولی:   ...اون...قد بلند

          اسی:   شبیه اُسگول هاس؟

          اولی:  [بدون فکر کردن]what!?

اسی با یک ضربت سریع چاقو،آستین پیراهن پسررا پاره می کند.پسرجیغ

می زند و خود را عقب می کشد و هراسان به چاقو و اسی نگاه می کند.

          اسی:   اون، شکل، اسگـول هاس!؟

          اولی:   ...no !

          اسی:   پس چرا میخواستین اسگولش کنین؟

          اولی:  [متشنج]! no

          اسی:   چرا رئیس، شما یه همچین کاری کردین، خواستین اوسِش

                   کنین و حالا نوبت ماس آناناس!

تصویر سیاه می شود

                                     ( ادامه دارد)

                     به مناسبت جشن سینمای ایران

     برداشت هفتم: نیما یوشیج (رحمة الله علیه)

برای: ممیزی که پس از سال ها خدمت در بسترمرگ افتاد.

                               فیلم ریزی *

پا گرفته ست، زمانی ست مدید

ناخوش احوالی تیزی در پیکر من

دوستانم، رفقای محرم هم محفل!

       به هوایی که فیلمی « بو دار»م برسد، مگذارید

                 این دلاشوب چراغ پندار

                     روشنایی بدهد در بر من!

من به تن دردم نیست

یک فریم سرکش، تنها پکرم ساخته و دانم این را که چرا

و چرا هر رگ من در تن من- چون قیچی- سف و سقط شلاقی ست

که فرود آمده می آید سوزان

دم به دم در تن من

فیلم تو یا مال مردم، همه با قیچی من ساخته اند

        و به یک جور و صفت می دانم

                        که در این دایره انداخته اند!

من نمی خواهم دریابم انگشت گذار

     کز کدامین صحنه فیلم شما

       مایه زندگیم - تکه فیلمی، تک فریمی - آید برون.

یکی از همکارانم که در این واقعه می داد نظر گشت دچار

        به تب ذات الکات!

و من اکنون در من

        تب تیغ و بُرش ست که برآورده دمار.

من نیازی به حکیمانم نیست

به جزآسوده بریدن مرا درمان نیست

« شرح اسباب ممیزِ» منِ تب زده در پیش من است

من به از هر کس

سر به در می برم از« گیر» یک فیلم که چیست!

     با تنم قیچی رفته ست

               تبم از ضعف منست

                          تبم ازفیلم ریزی ست.

                                                                 در پناه حق

*:احتمالاً مراد "ریزریز کردن" فیلم بوده .

*:

        برنامه آینده

     فیلمی سراسر دلهره و هیجان و خشانـَت!

                       *     *    *                       

                           جواد:   کارش راه افتاد؟

مهران:   آره که راه افتاد! پس من چی میگم؟ طرف با یه طرح کوچولواونجا رفت.

نه با یه سینمایی،نه یه نود شبی،با یه تیکه کاغذ لعنتی!                                     

                 *     *     *

                       اسی:   مخشُ  زده بوده؟

                    ولی:   نه نه نه نه، اونقدر بد نه.

                         اسی:   پس چی حاجی؟

                ولی:   دست زنه رو لمس کرده بود.

                      *     *     *

   اسی یکدفعه یک چاقوی سلاخی بیرون می کشد و به طرف پسر می گیرد. او

                                     یکدفعه زبانش بند می آید.         

      اسی:   چی شد پهلوون؟ نترس،نمیخوام یقه ت کنم...بگو،داشتی یه چیزایی

                      درمورد قرارداد ومایه میگفتی!

                      *     *     *

                  با شرکت:

 اسی، ولی، پری، فری، زری، کامی، ابی...

             و حضور افتخاری

               جواد و مهران                     

           محصولی مشترک از:

    باشگاه مشت زنی / سگ دانی

   برنامه آینده باشگاه:

  قصه عامه پسند فارسی!