برداشت چهارم: حکیم ابوالقاسم فردوسی(رحمةالله علیه)

   داستان سینماگر جوانی که می خواست به زابلستان و با

     همکاری محسن دستان Big  Production بسازد!

ز بلـبل شــنیــدم یـکی داســتـان      کـه برخـوانـد ازگـفتۀ بــاسـتــان

لب آویــزبــازآمــد آن کـردگـار      دژم گشـته ازخانـۀ تهــیــه کـــار

چـنین گـفت با مـادرآن بی قرار      که با من همـی بد کند شهـریار:

همان صدتومن دادمت نیم بـنـد      کنـی نام فـیلـمـم به گیـتـی بلـــنـد

همه دستیاران به کابل توراست      همان بودجه بهرزابل تـوراسـت

تو را کارگــردان گـردان کــنم       به گردان که سهله،به دوران کنم

سپــارم تورا چارپایــه زعـــاج      که هستــی به فیلمم سزاوار تـاج

سوی سیستـان رفت باید کنـون       به فیلم وبه نوروهمی میکروفون

بگیر محسن داســتان دسـتــیـار      که با او همــی فیــلم گیرد قــرار

اگربودجه خواهی زمن با کـلاه      ره سیــستان گیر و بـرکش سپـاه

مخ محسن م را به هاون بکوب      بیاور برایـم تو یک فیلم خــوب!

              شب هنگام و بر سفرۀ شام، فیلم ساز جوان با رویای نام و نان،

                         می گذارد موضوع را با مادرش درمیان:

غمـی شد ز گفتار او مــادرش      بسـی کرک و پر خـارشد بربرش

بدو گفت: کای رنج دیده پســر      ز سیـــنما چه جوید دل تــــاج ور

مگر فیلم جشنواره ای و کوتاه      تو داری، بر این برفزونی مخواه

مده از پی اش آبرویت به بــاد      که استنلی کوبریک زمــادر نزاد

جزازسیستانم لوکیشن که هست     دلیری مکن با کلاکـت به دست!

            ولی سینماگر جوان نصایح مادربه گوش نمی گیرد و توش سیستان

           فراهم می چیند. بدانجا دستیار اول خود می فرستد  پی محسن دستان:

نگه کرد بهمن به نخچیــرگـاه      بدیــد کـارگردان وگــُـرد سپـــاه

یکی نرّه کادری زده،نورتخت     نهاده بر خویش دوربین و رخت

یکی بــوم دارد به دست دگــر     برِ پــای او منـزل و یک پـسـر!

پیاده شد ازباره بهمن چو زود      بپرسیــدش و نیـکوی هــا فزود

بدوگفت محسن که تا نام خویش     نگویی نیابـی زمن کـام خویـش

بدوگفت: من پــور اسفـنـدیــار     یکـم دســتیــار، بهمن نــامــدار!

ورا محسنش زود دربرگرفت      یه کاتی بداد، پوزش اندرگرفت

چنین گفت محسن که:خوش آمدی       بســــان همــان شیـش وبـش آمـدی!

خوریـم و کشیــم آنچ داریم نخـست     پس آنـگـه لـوکـیشن بفرمـان تـوسـت

              و اما عاقبت محسن دستان می فهمد که چیست جریان :

چــو بشنیـد محسن زبهمن سخـن      پر اندیـــشه شد فیـــلم ســاز کهن

چنین گفت: کـاری، شنیـدم پیــام       تو گو برکشیـدی سلیـح از نیـام!

زمن پاسخ ایـن بر بـه اسفـندیــار      که ای کردگــار، مهتـر نـامــدار

هرآنکس که دارد به فیلمش خرد       ســـر مــایۀ کــارهـــا بـنــگــرد

چوازمن چنیـن حرکت آید پـدیــد       از آن پس سـر من ببـاید بریــد!

                     بهمن بازمی گوید داستان به اسفندیاراز سرناچاری،

                              که محسن دستان ندارد سرِ همکاری:

چنین گـفت با او یل اسفـنــدیــار       که کاری گرفتیم دشخوارخـوار

به هوم فیلم محسن مراکارنیست       و دیگر بدو قهرم و یـار نیـست

همان گر نیــاید نخوانــم ش نیـز       گرازما یکی راست شیر ونیز!

پشــوتن بـدوگـفت که:ای داداش        تو باید همی نرم تازی، یـواش

چون او کـارگـردان زنام آوران       نداده ســت دانــا به گیـتی نشان

بترسم که ایــن فیــلم گردد دراز       بسی دیده و گوش ها بر تو بـاز

تو گر منتقد ها شنــاسی مـســاز       همه پای چوب و توگردن فراز!

                    از آنطرف محسن دستان برای شفاف سازی داستان،

                              خیلی شکار، می رود پیش اسفندیار:

همی آمد ازدور محسن چو شیر       به زیراندرون« جاوا»یی دلپذیز

بدوگفت محسن:که ای بچه جان       نوآمـوز فیلم ســاز، فـرّخ جـوان

سخن هرچ گــویم همه یــاد گیر       مشو با من همسان کارد و پـنیـر

همـی خویـشتن را بزرگ آیـدت       وزیـن کردگــاران ستـرگ آیدت

همانــا به فیلـمـم سبک داری ام       به اوج و به عطفم تنک داری ام

به گیتی چنان دان که محسن منم      گل سـر در کـان، لوکارنـو منم!

بخاید زمن چنگ ژان لوک گدار      بســی حال کـوکتـو کنم ناگوار!

که گوید برو کادر محسن ببند!؟       نـبـنـدد مرا کــادر، لـیـنچ بلــند!

من از حوزه گی تا شدستم کهن        بدیـن گـونه از کس نبردم سخن

مراخواری ازپوزش وخواهش است      به دستیاری تو مرا کاهش است

گر این فیلم از مغز بیرون کنی       سر عــقل آیــی و افـزون کـنــی

بخورتویه قرصی،دوایی بنوش       سوی خانه ات یازو بازآر هوش

مکن فیلم ســازا، جوانـی مکن       تیزرساز و کوتاه، توخامی،نکن!

چو بشنیـد گردنکش اسفندیــار       بدو گفت: کــای مـحـسـن نامـدار

تو فـردا بـبـیـنـی به آوردگـــاه       لوکیشن شود پیش چشمت سیـاه!

                         و اما زمان اولین آفیش می رسد پیش:

چو شد روزمحسن بپوشیــد گبر      جلـیـقه به تـن کرد با گبر بـبـر

سه پایه به فتراک دوربین ببست      برآن بارۀ پـانـاویـژن نشســت

خروشیــد: کای فرّخ اسفندیـــار       همــاوردت آمد، برآرای کــار

چو بـشنیـد اسفندیـار ایـن سخـن       از آن شیــر و آن کردگارکهن

خروش آمد ازاکشن هردو مـرد       چنـانکه عوامل بگشتـند زرد!

چنین گفت محسن به آوازسخت:      که ای فیلم سازجوان،نیکبخت

اگرجنگ خواهی وخون ریختن       بدیـن ژانر سختـی درآویـختن

یه لشــکر سیــاه آورم زابــلـــی       برِ دوششان یک کلاش کابلی!

چنین پاسخ آوردش آن شیـریال:      که چندین چه گویی آقا،بیخیال!

مـبـادا چـنـیــن نـقـطـۀ اوج مــن      سزا نیست این کار در فیلم من

که زابلـستــان را به بـازی دهـم       وزان فستیوال برگ برسرنهم!

نـهــادنـد پـیـمان همـاندم که کس      نـبـاشـد بر آن فـیلـم فریـاد رس 

                                  ( ادامه دارد)

          کلمات و ترکیبات تازه:

          کردگار: همان کارگردان امروزی در قدیم

          تهیه کار: همان تهیه کننده امروزی در قدیم

          نرّه کادر: « نمای باز»  ایضاً در قدیم!

          هوم فیلم: مراد همان Home Film   خوارج است

          جاوا[JAWA]: موتورسیکلتی جان سخت که در سیستان زیاد به کارمی آمده