توضیح مهم و اساسی: این متن از یک نوار کاست SONY CHF قدیمی

که روش نوشته شده" گلچین 68" و یک روزبطورناگهانی ازپنجره باشگاه

روی زمین افتاد، پیاده شده است. با صدای تام کروز!

                                       *          *          *

                                        تیتراژ

                         مأموریت: کاملاً غیر ممکن

                        [موسیقی سریال بالاتر از خطر]

[قطع به:]

روز، داخلی، اتاق نشیمن خونه خودمون در بورلی هیلز

سلام. مأمور 008 گزارش می ده. به همراه بنده منزل سر سفره داشتیم

آبگوشت می خوردیم و حسابی شاد بودیم که یه اتفاقی افتاد:

من گوشت می کوبیدم و آواز می خوندم. فسقلی هم یه استخون سق می زد

و به آهنگ من حرکات ناموزون می کرد و خانم هم با ملاقه ای در دست،

 تیریپ افسردگی ورداشته بود و مدام قر می زد که سینما و جاسوس بازی

 رو ول کن،توهم برو تجارت اینترنتی واز کن و یه کارآبرودارو نون درآر

 گیربیارکه یدفعه شیشه شیکست ویه چیزی مث توپ گلف افتاد وسط سفره!

اول فکر کردم بچه های همسایه هستند. بلند شدم که براشون قاطی کنم!

ولی دوم که فکر کردم، دیدم تو محل ما آخه کسی گلف بازی نمی کنه!

          جریان مشکوک می زد.با احتیاط ورش داشتم.درست حدس زدم!مأموریت

جدیدم بود. نامه رو خوندم. بازم اول باور نمی کردم. یعنی واقعاً بنیتو و

اسدلی- من اینجوری صداشون می کردم- مرده شده بودند!؟ اوه، مای گاد!!

 با کف دست کوبیدم به پیشونیم  و با دست دومم به دیوار تکیه دادم. اما چه

کارمی شد کرد؟ تازه من هزارتا کاردیگه داشتم وامروزهم من باید ظرفهای

هفته رو می شستم.

خواستم بپیچونم. ولی وقتی نامه رو- طبق دستورالعمل- مچاله کردم و پرت

 کردم تو دستشویی و سیفون رو هم کشیدم ودقیقاً هشت ثانیه بعد منفجر شد

و تمام خونه رو[...] ورداشت، فهمیدم موضوع جدّیه!

سریع گوشه اتاق سنگرگرفتیم.حالا تواین هیر و ویر،خانم هم مدام قرمی زد

که آخرش با این جاسوس بازی هات من و این بچه رو به کشتن میدی!

دیگه درنگ نکردم. مثل پلنگ صورتی که پرید تو باجه تلفن و سوپرمن

اومد بیرون،منم با همون وضعیت- شلوار کردی و زیرپیراهن- پریدم پشت

 پرده رخت خوابها و مثل خودم اومدم بیرون. دَدَ دَدَن! کروز. تام کروز!

یادش بخیر.اون اوایل این شاموورتی بازی هام واسه زن و بچه م جالب بود

 و ذوق می کردند... اما حالا!... بگذریم.شال و کلاه کردم و رفتم خرپشته.

الان هم در کنار دوست و همکار و همسایه عزیزم، رمبو جان داریم سوار

می شیم که راه بیفتیم.فعلا گزارش تمام. کروز دو صفر-هشتی هستم،مأمور

مخفی C.I.E

[صدای روبوسی و مفاصحه واحوالپرسی های خانوادگی تام کروزورمبو]

[ قطع به:]

روز، فرودگاه، ادامه

تام کروز از اینجا گزارش می ده. ظرف ایکّی ثانیه رسیدیم. پاسپورتهای

تقلبی مان چک شد وهمه چی داشت درست پیش می رفت که به اسلحه

رمبوولوازم جاسوسی من گیردادن.الکی! گفتن اگه می خواین مأموریت

انجام بدین، دیگه این ناخنگیر و واکمن واسه چیه!؟

خلاصه برای محکم کاری انگشت نگاری شدیم و آدرسمون رو هم گرفتن.

ولی من تیزبازی درآوردم وانگشتهامو جابجا روی کاغذ زدم و تازه،آدرس

یکی از بچه های ضایع محل رو دادم! طرف یه نگاهی به اثر انگشتهام

کرد،یه نگاه به خودم کرد وپرسید:تو پلنگ صورتی هستی؟ شاکی شدم.

گفتم پلنگ صورتی کیه!؟ من تام کروزم.گفت امکان نداره.گفتم،آقاجون!

من کروزدو صفر- هشتی هستم،مأمور مخفی C.I.E! ایناهاش بابا،اینجا

نوشته!

خلاصه بعد از کلی تحقیق و تفحص وتعلیق و تجسس و جان مادرمن و

جان بچه تو،مُهرمربوطه رو زد وازگیت رد شدم.متأسفانه رمبو شناسایی

 شد وهمه ریختند سرش که امضاء بگیرند و عکس یادگاری بندازند.

الان هم یه هماپیمای « شیک ایر» رسیده که هر مسافرش حدود800 تن

بار و سوغاتی و هله هوله همراه داره و همشون هم تا بسته آخر باید

بازرسی بشن ومنهم ته صف هستم!به محض عبورزنده ومرده ازگمرک

گزارشم و ادامه می دم.

 هنوز کروز دو صفر- هشتی هستم، مأمور مخفیC.I.E .

                               ( ادامه دارد)